donderdag 20 februari 2014

Day One in Café Mombasa

Snel nog gezellig een pintje gaan drinken in de Mombasa, dat was het plan gisterenavond. Het werd nog gezelliger dan verwacht. Rond middernacht verscheen Day One plots op het podium. U weet wel, die met die maskers van Eurosong. Nu kan mij dat hele Eurosonggedoe normaal gezien geen bal schelen. Maar mijn cafégenoot en ik raakten in gesprek met een freelance fotograaf op leeftijd (laten we hem Jean noemen) die getipt was om daar te zijn. Langzaam geraakte ik geïntrigeerd. Niet in de muziek (ze playbackten trouwens in de Mombasa), niet in het gedoe er rond (alles werd gefilmd, waarschijnlijk voor de uitzending van komende zondag) maar wel in de identiteit van de zangeres. Dat schijnt een bekende te zijn ...



Jean kent haar en heeft ons enkele tips gegeven. Ik ga daar nog even over nadenken en in mijn volgend blogpost doe ik een gefundeerde gok, beloofd. Of kan iemand aan de hand van mijn foto's raden wie het is?


Day One / Nocturne:


donderdag 13 februari 2014

Drie minuten politieke moed

Caïro, Egypte. Straks Antwerpen, België? 

Het licht springt voor mijn ogen op rood. Ik rem tot ik stilsta en zet voet aan de grond. Terwijl ik wacht tot het groen wordt ben ik getuige van de dagelijkse show aan het kruispunt aan het Sportpaleis. Film het vanuit een luchtballon, speel het versneld af en je ziet een mierenkolonie van de chaotische soort. Maar in tegenstelling tot mieren werken de voertuigen op het kruispunt niet samen. Auto's rijden nog snel door het rood om dan stil te staan op het midden van het kruispunt. Ondertussen is het groen voor de vrachtwagens die de Ring willen oprijden maar niet kunnen. Ze beginnen erop los te toeteren. De auto die de doorgang blokkeert antwoordt met een lange toeter die duidelijk zachter en verwijfder klinkt. De vrachtwagenchauffeur die vooraan staat vindt een speciaal knopje want nu klinkt er een toeter nog luider dan alle voorgaande. Buurtbewoners kunnen niet anders denken dan dat er een cruiseschip vertrekt vanuit het nabijgelegen Lobroekdok, mocht dat al kunnen.

Ik sla dit entertainende tafereel niet alleen gade. Voor mij staat een collega fietser die grote ogen trekt, naar mij kijkt en 'amai' zegt. De automobilisten op het kruispunt geraken stilaan uit hun impasse maar blijven kabaal maken. Voor de tweede vrachtwagen in de rij is het te laat. Hij staat opnieuw voor het rood. Hij reageert door ... luid te toeteren. Mijn collega fietser lacht naar mij en zegt 'toch chance dat wij kunnen fietsen, he'. Hij steekt zijn arm revolutionair de lucht in alvorens verder te fietsen want het is eindelijk groen voor ons.

Hebben we een revolutie nodig? Ik denk het wel. Ik weet dat ik makkelijk praten heb. Het gaat inderdaad om mijn backyard. Maar ook die van 69.999 andere Antwerpenaren. En ik heb geen auto nodig om naar het werk te rijden. Maar hoe gaan we anders die hoeveelheid gemotoriseerde voertuigen op onze wegen verkleinen? Want we zijn het er toch over eens dat er teveel zijn? Er zijn oplossingen hoor. Rekeningrijden, iemand? Het doorgaand verkeer verder van de stad laten rijden, iemand? Het doorgaand verkeer door een tunnel laten rijden, iemand?

Het draait volgens De Grote Studie blijkbaar om drie minuten. Dat is exact de tijd die de tweede vrachtwagenchauffeur tot zijn grote ergernis kwijt was aan het kruispunt. Het is de tijd van de perfecte popsingle. En volgens mij is het ook de tijd die een commissie van experts nodig heeft om te besluiten dat we verkeerd bezig zijn. Ik wens de politiek drie minuten 'politieke spelletjes'-loze moed toe.



Cradle of Filth in Ruddervoorde



In 1997 reden klasgenoot Bart en ik op een doordeweekse winterdag in een klein autootje helemaal naar Ruddervoorde. We gingen daar diep in West-Vlaanderen niet op zoek naar de varkensgriep, want daar stond Ruddervoorde toen om bekend, we gingen naar een optreden van Cradle of Filth in de zaal 'The Rock Temple'. 'Cradle of wat?' hoor ik je denken. Wel, dat is een groep die death metal van de bovenste plank speelt.

Ik beken, ik was ooit een metalhead. Met accessoires zoals lang haar, combats en een legerbroek. In jeugdhuis Kaddish in Schoten hield de DJ elke zaterdag een metaluurtje en daar maakten wij, andere metalfans en ik, dankbaar gebruik van om ons een stijve nek te headbangen. Luchtgitaar leerde ik daar ook spelen op vrolijke deuntjes van Obituary, Gorefest en Cannibal Corpse. Meisjes versieren hoorde er om de een of andere bizarre reden niet bij.

Op mijn toenmalige boekentas stond in grote letters geschreven: 'Metaal Is Meer'. Dat die slogan eigenlijk de leuze was van de beroepsopleiding metaal, dat kwam ik pas veel later te weten.

Hoe word je in hemelsnaam metalfan? Ik kan het best schematisch voorstellen:

INXS --> Guns 'N Roses --> Faith No More --> Rage Against The Machine --> Therapy? --> Metallica --> Clawfinger --> Sepultura --> Biohazard --> Pantera --> en ga zo maar door.

Gelukkig schudde een wilde bende uit Antwerpen me in 1994 wakker met Suds & Soda en werd ik in een totaal andere muzikale richting gesleurd.

Maar in 1997 was ik toch nog fan genoeg om Cradle of Filth live te gaan zien. Een jaar later speelde dezelfde groep in Hof Ter Lo. Een cirkel kan niet ronder gemaakt worden: aanstaande zondag speelt Cradle of Filth in Trix, het vroegere Hof Ter Lo.

Waarschuwing: niet voor gevoelige luisteraars.

Cradle of Filth / To Eve The Art of Witchcraft: