dinsdag 28 januari 2014

Tears in Deurne



Nu we in Deurne wonen is het niet meer met lopen in Spoor Noord (toen het dat nog wel was schreef ik er hier een stukje over en hier nog een). Qua afstand zou dat nog wel lukken maar ik weiger om het kruispunt aan het Sportpaleis en dat aan de Singel al lopend over te steken. Ik doe dat al elke dag met de fiets op weg naar het werk en dat is me genoeg qua lawaai, drukte, fijn stof en wat nog allemaal.

Gelukkig hoef ik maar negen minuten de andere kant op te lopen om in een nog beter loopdecor terecht te komen: het Rivierenhof. In dit park staan er wel bomen, het ene uitstekende looppad volgt op het andere, diertjes genoeg om je aan te moedigen onderweg en je bent er als loper nooit alleen. Eén nadeel toch: het allesoverheersende, constante gezoem van een drukke autostrade die vlak naast het Rivierenhof ligt.


Oplossing: lopen met muziek. Afgelopen zaterdag haalde ik de 'Running' playlist op mijn iPod nog eens boven terwijl ik een uurtje ging lopen in het Rivierenhof. Een afspeellijst die ik al sinds 2009 niet meer had afgespeeld. In die tijd liep ik nog marathons, lang geleden dus.

Ik eindigde mijn loopuurtje in tranen. Nee, ik was niet gevallen en nee, het lag niet aan de snijdende wind in mijn ogen. Het lag aan de muziek. Want dit waren de laatste drie nummers die mijn iPod afspeelde. Nummers die ik al heel lang niet meer beluisterd had. Alsof je je beste vrienden onverwacht op café tegenkomt. Zo voelde dat.

Vancouver - Jeff Buckley

Luistert er iemand nog naar Jeff Buckley? Naar die tweede, nooit helemaal afgewerkte plaat? Zonde.

Let Down - Radiohead

Vijf jaar geleden mijn absoluut lievelingsnummer. Een pareltje op OK Computer. Zeker met de hoofdtelefoon op: hoe Thom Yorke ingehaald en achtergelaten door zijn eigen stem. Hemels.

Au Fond Du Temple Saint - Bizet

Een stukje opera tijdens het lopen, waarom niet? Uit de Parelvissers van Bizet, ook bekend van de gelijknamige serie op tv. Ook hier weer twee stemmen die elegant met elkaar meelopen tot ze besluiten elk een eigen richting uit te gaan. Magnifiek.



Wat is het toch fijn een loper te zijn.


donderdag 9 januari 2014

Slaapverlamming

Al zolang ik mij kan herinneren heb ik zo ongeveer eenmaal per jaar last van een wel hele specifieke nachtmerrie. In het midden van de nacht word ik wakker en voel ik dat mijn armen en benen niet kan bewegen. Ik lig op mijn rug, ben mij heel bewust van die situatie en voel mij klaarwakker. Tijdens die verlamming zie ik elke keer opnieuw dezelfde boze geest dichter en dichter komen. Een angstaanjagende situatie want ik kan niets doen om die zwarte schim te verjagen. De geest begint op mijn borstkas te drukken en dat voelt zo beklemmend dat ik het wil uitschreeuwen maar dat lukt niet want ik kan niets bewegen, ook mijn mond niet. 



Na een bepaalde tijd (30 seconden? vijf minuten? onmogelijk te zeggen) verdwijnt die geest dan even traag als hij gekomen is en krijg ik terug gevoel in mijn lichaam. Nu ben ik helemaal wakker. 

Het vreemde is dat ik dit al sinds mijn kindertijd meemaak. Het is zo een specifiek gevoel dat ik elke keer als ik het heb tegen mezelf zeg: 'hier is hij weer, de boze geest, niet panikeren Igor, gewoon wachten, die verdwijnt wel vanzelf'. Meestal vergeet ik het heel snel, tot de volgende keer dat die geest langskomt. 

Pas enkele dagen geleden, na het eerste bezoek van de geest in het nieuwe huis, had ik het lumineuze idee dokter internet te raadplegen. En wat blijkt: dit is een bekende aandoening genaamd slaapverlamming. Aan de reacties op het wereldwijde web te zien ben ik niet de enige die dit heeft. Een golf van geruststelling ging door me heen. 

Slaapverlamming is een periode tussen de REM slaap en het ontwaken waarbij men wel wakker is maar het lichaam nog niet. Enkel de ogen, het hart en de longen zijn actief. Dit kan erg beangstigend overkomen met hallucinaties tot gevolg. De aanwezigheid van een schim komt vaak voor.  

Ook in de literatuur komt het voor. Uit Romeo & Juliet van Shakespeare:

This is the hag, when maids lie on their backs,
That presses them, and learns them first to bear,
Making them women of good carriage.

Wie o wie heeft hier ook last van? 

Wel een mooie aanleiding om dit nummer nog eens van stal te halen:

Kristin Hersch & Michael Stipe - Your Ghost




woensdag 8 januari 2014

De omgekeerde geboorte

Zo druk kan een verhuisperiode zijn: een van mijn favoriete vrouwelijke artiesten heeft al een maand geleden een nieuwe single uitgebracht en ik wist van niets. Tot ik Birth In Reverse, want zo heet het nummer, gisteren toevallig ontdekte. Sindsdien speelt het al twee dagen onafgebroken in mijn hoofd.

Dat is de tweede keer dat Annie Clark oftewel St. Vincent me dit lapt, ook in 2011 was ik volledig onder de voet van een nummer van haar.


Birth In Reverse is de de voorloper van een album dat ergens rond Valentijn zal verschijnen. Een hartstochtelijk nummer met speelse synths, een vettige bas, Marc Ribot-achtige uithalen op gitaar en een beat die hortend en stotend alle richtingen uitgaat. Gratis tip voor alle ambitieuze start-to-runners: uitstekende loopmuziek ook.

En dan die openingslijn:

Oh what an ordinary day
Take out the garbage, masturbate

Om maar te zeggen dat St. Vincent ook op deze plaat, ondanks een deal met een grote platenmaatschappij, gewoon haar eigen zin blijft doen. Zin in meer? Check dan zeker ook haar prachtige samenwerking met die andere muzikale zot, David Byrne.

St. Vincent treedt binnenkort op in pittoreske zalen als Postbahnhof in Berlijn, La Cigale in Parijs, Shepherds Bush Empire in Londen en Terminal 5 in New York. En ook in de AB in Brussel. U komt toch ook?