zaterdag 30 november 2013

Wolstraat, Antwerpen


Eerst zie je Herman Selleslags. Je herkent hem aan het compacte fototoestel dat rond zijn nek hangt en waarvan je onlangs las dat hij nog steeds niet zonder het huis uitkomt. Hij wandelt niet door de stad, hij slentert, met zijn wandelstok als trouwe gezel. Je zet je Velo in het station en aan de andere kant van de straat zie je Marc Didden, ook met wandelstok. Je ziet dat ze mekaar herkennen. Ze stappen in elkaars richting en laten het getik van hun beider wandelstokken op het voetpad uitgroeien tot de ritmesectie van een soulhitje uit de sixties.

Je ziet ze staan voor de etalage van De Groene Waterman. Je stapt de boekhandel binnen omdat je ze op die manier, met een boek voor je neus, onopvallend kan blijven bespieden. Je ziet ze met elkaar praten en lachen, kleine jongens in oude mannenlichamen. Aan hun pretoogjes zie je dat ze het alleen maar over foto's, rock 'n roll of beeldschone vrouwen kunnen hebben.

Aan de ene kant de man achter de foto's van de interviews die je verslond toe je de Humo nog las. Aan de andere kant de man van de stukjes in De Morgen die je zelf geschreven zou willen hebben. Twee helden met een palmares dat, mocht je het in stoepkrijt onder elkaar uitschrijven, reikt van deze straat tot aan het Centraal Station.

Je twijfelt een moment maar besluit hen toch nog even te volgen voor een laatste foto. Want zoals Herman Selleslags het net vandaag in De Morgen zegt: "je kijkt rond op straat, ziet iets en je drukt af: dat blijft het mooiste."

Je glimlacht omdat je weet dat je weekend niet meer stuk kan.



Otis Redding / You don't miss you water (gekozen door Marc Didden himself, vandaag in De Morgen)



woensdag 27 november 2013

Een onvermoeibare avonturier of een speelse deugniet?

Supermarkten en hun aanbod: een luxeprobleem dat elk jaar opnieuw topfavoriet is om het eindejaarslijstje van 'grootste luxeproblemen ooit' aan te voeren maar toch. Waarom zijn er zoveel merken en soorten en mogelijkheden en tralala en hoe maak je in hemelsnaam een keuze?

Sinds we een nieuwe medebewoner hebben is die keuzestress er niet minder op geworden. In het begin was het makkelijk, toen at onze kat Saar nog alles, wegens redelijk uitgehongerd en mager. Ze at haar bordje elke keer helemaal op, met haar tong de laatste restjes weg likkend.

Maar haar kieskeurigheid is met de dag toegenomen, wegens ondertussen weldoorvoed en mollig. En dus durven wij in de supermarkt wel eens twijfelen bij wat we voor haar moeten meebrengen, in het kader van verandering van spijs doet eten. In de GB aan de Trix in Borgerhout staat je dit te wachten in de rayon der kattenvoeding.



Een gigantische line-up van korrelsoorten. En dan gaat het nog maar over één merk.

Active - voor de onvermoeibare avonturier
Senior - voor de levenslustige senior
In-Home - voor de echte huistijger
Sensitive - voor de gevoelige fijnproever
Pro-Sterile - voor de zorgeloze genieter
Junior - voor de speelse deugniet

Als wij Saar omschrijven dan hebben wij het altijd over een onvermoeibare, levenslustige huistijger met de smaakpapillen van een fijnproever die tegelijk zorgeloos en speels is.

Dus zouden wij eigenlijk feitelijk alle soorten moeten kopen. Is het dat wat ze willen? Pffff.

Ik zei het al, het is een luxeprobleem. Maar toch.

PF Project - Choose Life:








woensdag 20 november 2013

Ode aan de Free Record Shop

Met een portefeuille vol opgespaarde Belgische franken in de achterzak, zo fietste ik van de Plantijnlei via de Eduard Steursstraat en Winkelstap naar het winkelcomplexje aan de Bredabaan.

Met een op hol slaand hart stapte ik de Vanden Borre binnen en begaf ik mij met een fikse tred naar achter, vrolijk alle stofzuigers, haardrogers en verkopers in rode hemden negerend.

Met hopeloos veel twijfel in mijn hoofd bekeek ik cd na cd, van Abba tot ZZ Top, van acid house tot white metal, tot ik eindelijk een keuze kon maken.

Met een broek vol spanning fietste ik huiswaarts, met het bekende blauwe zakje met gele letters stevig rond mijn stuur geklemd.

Met een verse tas thee voor mij en gewijde stilte rond mij maakte ik op mijn kamer het cd-doosje open en stak ik het schijfje in mijn trouwe vriend Sony.

Met gesloten ogen drukte ik op de playknop van de afstandsbediening en liet ik de net aangeschafte muziek haar werk doen.

Met spijt in het hart neem ik afscheid van de gisteren failliet gegane Free Record Shop keten, ook al koop ik mijn muziek tegenwoordig op vinyl in de betere Antwerpse platenzaak of online in de cloud, ik zal de Free Record Shop nooit vergeten.

Alleen al voor de vele centjes  (+/- 400 cd's x 600 bef = 240.000 bef = 6.000 euro) die ik daar achterliet.

Maar wat er voor in de plaats kwam is niet minder dan onbetaalbaar. Kom maar eens kijken in mijn cd-kast.



Van de 92e cd die ik er kocht (Swordfishtrombones) is dit het wondermooie Johnsburg, Illinois van Tom Waits.






donderdag 14 november 2013

De wereldhit van Goosebumps



Na mijn stukje over Goosebumps op de blog van Trix (dat vooral over Mintzkov ging, die afgelopen zondag een gewéldig optreden gaven in datzelfde Trix, maar dat tussen haakjes) kon ik niet anders dan nog eens naar de titelloze cd van Goosebumps luisteren. Dat zou u ook eens moeten doen. Enkele praktische bezwaren staan dat echter in de weg. De in eigen beheer uitgebrachte cd is wellicht volledig uitgeput en als je Goosebumps intikt in het zoekveld van youtube dan kom je uit bij een single van Sandrine - hoe zou het daar mee zijn - Van Handenhoven.

Geen nood. Ik heb hun beste nummer - mijn persoonlijke mening - even op soundcloud gezwierd. Druk op het oranje icoontje hieronder en geniet mee. Waarschijnlijk overtreed ik hierbij enkele fundamentele Sabamwetten maar dat risico neem ik er graag bij.

Omdat de tekst door mijzelf werd geschreven geef ik die gratis mee.

Wear Our Crown - Goosebumps

Should I be like this
Must I feel like this
Can you see what it's all about

Do you know this pain
Trying but still in vain
Can I be insane
Like the rest

I hope you let me know what you think
Cause I really care
I need your message in a song
So that everything is less wrong

Life can be a fantasy
United all over, get down
Dream away and let me sleep
Create and wear our crown

Mijn notities melden dat ik dit schreef op de eerste juni van het jaar 1996, die ene avond toen ik dacht dat ik de nieuwe Tom Waits kon worden (proest het uit).