woensdag 30 oktober 2013

Nieuws: John Cale leeft nog.

Helemaal van slag van een intiem gesprek met een Braziliaanse broeder, kocht ik in een schilderachtig dorpje in het midden van Frankrijk een hangertje met een spreuk op: "Guarda tu corazón, porque de él brota la vida."

Nogal een openingszin, niet? En het is nog helemaal waargebeurd ook, de details bespaar ik u. Ik vind het nog altijd een mooie spreuk (vrij vertaald: bewaak je hart, want daar ontspringt het leven). Een die ik voor de rest van mijn leven zal associeren met het nummer 'Close Watch' van John Cale. Ik leerde het kennen dankzij de onvolprezen Twee Meter Sessies van Jan Douwe Kroeske en ontdekte pas veel later dat John Cale stichtend lid was van The Velvet Underground, samen met schoolkameraad Lou Reed.



'Close Watch' staat in mijn top tien van mooiste liedjes aller tijden. En redelijk hoog ook. Een lied om er tegelijk zwetend warm en winters koud van te worden. Triest maar oh zo mooi.
(zijn versie van Hallelujah van Leonard Cohen staat in mijn top twintig, boven die van Lenny zelf)
(de versie van 'Close Watch' door Agnes Obel staat in mijn top honderd)
(ik geef het gewoon maar mee)

John Cale is volgens 't internet springlevend. Gratis tip van mijnentwege: stop even met die Lou Reed albums te draaien en duik in de muzikale wereld van John Cale. Koop zijn platen, schrijf hem fanmail, like zijn Facebook-berichten en ga hem live zien. Voor het te laat is en de hele wereld odes begint te schrijven waar hij zelf niets meer aan zal hebben.

Close Watch - John Cale:

  

maandag 21 oktober 2013

[Solo In Progress] #10: Den Engel

Kent u deze man nog?


Het is Michael Landon die 'den engel' speelde in Highway to Heaven, een Amerikaanse tv-show (liep van 1984 tot 1989). Hij werd naar aarde gezonden om mensen te helpen. Mijn grootvader zaliger keek daar graag naar. En weet je nu wat? Ik denk dat ik den engel ben tegengekomen.

Al maanden zeg ik tegen mensen dat ik het manuscript van Solo ga opsturen naar een aantal uitgeverijen. Maar het is er nog steeds niet van gekomen. Hoe zou dat toch komen? Wel, met het risico belachelijk te klinken, er is naast dat sleutelbeen nog iets in mij geknakt bij mijn fietsongeval. Heel symbolisch werd mijn Solo-wielertruitje kapot geknipt door de ambulanciers. Het was alsof de wieler- en ander goden mij wilde zeggen dat het toch niets zou worden met dat boek.

Ondertussen heb ik dankzij mijn fantastische vrienden een nieuw Solo-wielertruitje en daarmee ging ik zaterdag voor het eerst sinds lang fietsen. Nog geen kilometer ver stopte ik voor een rood licht. Ik hoorde een stem achter mij:

'Solo Superia, jaren '60 of '70, ik wil het kwijt zijn.' Een oude man met grijs haar stond naast mij, ook op de fiets.
'Van Steenbergen heeft er nog voor gereden,' zei hij nog.
'En Van Looy ook,' vulde ik aan.
'Ge weet toch dat die ploeg van de boter was, hè?'
'Ja, zeker, mijn grootvader heeft nog gewerkt in de Solofabriek.'
'Ik ook,' zei de man. Mijn mond viel open. 'Bij de technische dienst.'
'Mijn grootvader werkte op de reclame-afdeling.'
'Ah, dat waren clevere gasten. Die waren goed bezig.'

Het licht sprong op groen en hij reed verder. Ik wou ook vertrekken om hem helemaal uit te vragen want de Solofabriek en de reclame-afdeling spelen een belangrijke rol in mijn boek. Maar mijn achterwiel blokkeerde en ik moest stoppen. Ik zette het terug vast maar de man was uit mijn gezichtsveld verdwenen ook al was ik maar enkele seconden bezig geweest met dat wiel. Ik trok nog een sprintje maar hij was nergens meer te bekennen.

Als dat geen teken is. Deze week vertrekt het manuscript naar een paar uitgeverijen en verklaar ik het boek plechtig als 'helemaal af'. Dat ik daar den engel voor nodig had.

Jimi Hendrix - Angel:










zondag 13 oktober 2013

Hoe een ROT/verjaar/DAG een TOP/verjaar/AVOND werd.

It's my birthday and I'll kraai if I want to. Met een tekening van een kraai met een kroon op. Dat op Instagram/Twitter/Facebook posten, het leek me wel grappig om mijn zoveelste verjaardag in te zetten.

Helaas was het effectief bijna van cry-en, toen ik na een verrassingsontbijt terug het bed moest inkruipen wegens een wat voel ik me belabberd-gevoel van jewelste. In plaats van een dagje genieten van koffiebar, boekenwinkel en platenzaak werd het een dagje uitzieken in bed.

Om zeven uur stak ik me vol Dafalgan zodat ik me toch nog met het liefje richting verjaardagsdiner kon begeven. We aten verse kaaskroketten en een sappige steak in dit restaurant, een verborgen parel in de Lange Leemstraat maar dat verdient een apart blogstukje, later.

Toen wilde het liefje nog iets gaan drinken in de Zeppelin. 'Ok eentje dan,' zei ik. Wat ik daar zag, heeft mij blij gemaakt. Wat ik daar zag, heeft mij diep geraakt. De Zeppelin stond vol met vriendjes en vriendinnetjes, surprise, surprise!

En the best was yet to come. U weet nog hoe ik tijdens de Retro Ronde van Vlaanderen in het decor belandde en hoe ik mezelf en mijn fiets serieus pijn deed. Die laatste bleek onherstelbaar. De fiets die ik had sinds mijn zeventiende levensjaar was twintig jaar later rijp voor de schroothoop. Dàcht ik.

Want wat bleek: de vriendjes en vriendinnetjes (met in het bijzonder SVDA, tja hij heeft liever niet dat ik zijn volledige naam gebruik ...) hebben de afgelopen weken veel werk en tijd geïnvesteerd om het wrak om te toveren tot een nieuwe fiets en die stond daar blinkend mooi op mij te wachten in de Zeppelin:


Hetzelfde kader werd gezocht en gevonden en alle nog bruikbare onderdelen van mijn oude fiets werden overgezet.


Het noodlottige nummer van de Retro Ronde van Vlaanderen kreeg ook op de nieuwe fiets een plaatsje.



Als kers op de taart kreeg ik ook een nieuw, volstrekt uniek, eigenhandig gemaakt en gepersonaliseerd Solo-truitje (met dank aan VL). Want mijn vorig Solo-truitje werd door de ambulanciers vakkundig kapot geknipt.




En eindelijk haalde ik ook de pers met het verhaal, met een foto van het ongeluk:





Wat voor een vrienden heb ik toch. En wat voor een liefje, die alles in gang heeft gezet. Ik mag mijn beide pollekes wel kussen, zoveel is duidelijk.

En als het nu eens zou willen stoppen met regenen dan kan ik een toertje gaan fietsen. Met mijn nieuw//oude fiets. Fantastisch.

Queen - Friends Will Be Friends:






donderdag 3 oktober 2013

Ladies and gentlemen: hier is Saar!



“Geen haar op mijn hoofd die eraan denkt. No way, josé. Ik stel mijn veto. We nemen pas een kat als we verhuisd zijn. En daarmee basta.”

Mag ik u voorstellen aan onze nieuwste huisgenoot.

Haar naam is Saar. Genoemd naar haar geestelijke moeder die haar in huis nam en haar zo van de hongersnood redde én naar het meisje dat in Blokken voor de tiende keer op rij won en zo ons eeuwig respect verdiende. En dat net op de avond dat Saar ons appartement binnentrippelde. 

Ze eet. Veel. Ze miauwt alleen als ze honger heeft. Ze slaapt overal behalve in de slaapkamer. Als je aandacht van haar wil, dan kan dat maar je moet wel zelf de eerste stap zetten. Zo is ze wel, die Saar.

Ze krabt niet aan het mega-krabpaalcomplex dat er speciaal voor haar staat, maar aan de zetel. Ach ja, we gaan toch een nieuwe zetel kopen voor in het nieuwe huis. Ze speelt graag 'ik zie, ik zie wat jij niet ziet ...' met de kabouter. 

We zitten dus opnieuw met een kat. Ach ja, veto's zijn er om ingetrokken te worden. 

South San Gabriel maakte ooit een volledige plaat over een kat, hieruit dit mooie nummer: