woensdag 24 juli 2013

Sachsenhausen

Op het strand van Middelkerke - onder een stralende zon en na het verorberen van een zandtaartje - begon Oscar, het lief (jaja!) van mijn bomma, aan een onwaarschijnlijk verhaal. Nu wist ik al dat hij tijdens de tweede wereldoorlog in een concentratiekamp had gezeten maar voor het eerst hoorde ik de geschiedenis uit zijn mond. Hij werd als 16-jarige op verdenking van sabotage door de Duitsers opgepakt en naar Sachsenhausen gestuurd. Nu wil het toeval dat ik daar drie jaar geleden geweest ben.



Sachsenhausen ligt namelijk vlakbij Berlijn en kan in eender welke trip naar de übercoole Duitse hoofdstad ingepland worden. Oscar vertelde over de Dodenmars, over valsemunters in het kamp (waar een film over is gemaakt), over de bevrijding door de Russen en over hoeveel hij nog woog toen hij terug in België kwam (38 kg!).


Ondanks de gruwel vertelde hij het met de glimlach, af en toe onderbroken door een kindje dat hem een nieuw zandtaartje versierd met schelpjes kwam verkopen. Dat bracht hem trouwens op een laatste anekdote. Na de bevrijding kwamen de kampleden terecht in een Amerikaanse kazerne in Berlijn. Uitgehongerd als ze waren stortten ze zich op de blikken corned beef van het Amerikaanse leger. Dat leidde tot een acute en massale aanval van Durchfall, zoals het zo mooi klinkt in het Duits. 'In het Antwerps zeggen ze de schijterij,' zei hij erbij, met een vette knipoog.


Ik kan een bezoek aan Sachsenhausen alleen maar aanraden. Met de metro ben je er op drie kwartier vanuit centrum Berlijn. Goedgezind zal je er niet van worden, dat niet. Maar het zijn verhalen die we moeten kennen en, zoals Oscar, moeten blijven vertellen aan onze kinderen. Zodat het nie wieder gebeurt.

Hierbij had ik graag een nummer getiteld 'Never Again' laten horen. Volgens Google hebben Kelly Clarkson, Milk Inc en Nickelback zo'n song. Niet dus. Daarom iets anders:


There is light that never goes out - The Smiths


maandag 22 juli 2013

Twee tips voor een überkoele zomeravond


Zit u ook in uw ondergoed in de zetel? Met ventilatoren als kanonnen op u gericht? Probeert u ook het wereldrecord stilzitten zonder te zweten te verbreken?

Doe dan uw voordeel met deze twee tips:

1) Schep 200 gram suiker in een pan. Voeg 2 dl water toe en kook tot de suiker is opgelost. Laat even afkoelen. Voeg limoensap, veenbessensap en de 6 dl water toe. Giet alles in een schenkkan. Laat een halfuur afkoelen in de koelkast. Voeg in stukjes gesneden frambozen en aardbeien toe. Werk af met ijsblokjes (met dank aan de Flair van vorige week).

2) Neem het boek 'Zes maanden in de Siberische wouden' van Sylvain Tesson erbij en lees. Vergeet niet af en toe van je limonade te sippen.

Het is een verslag van een Franse journalist die wilde ervaren hoe het zou zijn om als kluizenaar te leven, diep in een Russisch bos. In de winter vriest het er -30° en in de zomer lopen er beren rond. Hij drinkt liters vodka en eet alleen maar vis. Of pasta met tabasco als hij niets kon vangen. Ondanks (of dankzij) die barre omstandigheden slaagt hij erin om prachtige zinnen neer te pennen:

Ik heb de landingsplaats van mijn leven bereikt. Eindelijk zal ik weten of ik een innerlijk leven heb.

Het bos bundelt wat de stad versnippert.

Uit een kop dampende thee stijgen veel gedachten op.

Ik ga languit op het ijs liggen. Ik lig op een vloeibaar fossiel van vijfentwintig miljoen jaar oud. Ik ben maar zevenendertig en ik ga weer naar binnen, want het is -34°. 

En nog veel meer. Een fantastisch boek.

Als toetje een stukje muziek waar Sylvain Tesson naar luisterde als hij op zijn eentje over het meer ging schaatsen. Als u nu geen kippenvel ontwaart op uw (bijna) blote lichaam dan weet ik het niet meer.








maandag 8 juli 2013

Terug op de fiets!

Die vrijdag op het werk kreeg ik van het bureau dat onze B-to-B communicatie verzorgt een leuk cadeautje:


Aan de Camelbak hing een kaartje:


En op de achterkant staat:


387: het rugnummer waarmee mensen - helaas - al 'ns in het decor van de RetroRonde van Vlaanderen belanden. Hoog tijd dus om even te recupereren ... want straks is het weer jouw toer. Spoedig herstel, Igor!

Dat vond ik zo attent dat ik besloot om van de stralende zaterdagochtend die volgde op die vrijdag voor de eerste keer terug op de fiets te kruipen. De koersfiets dus. 



Dat deed deugd. De schouder moest wel even recupereren van het 1,5 uur durende ritje. Dat gebeurde in de zetel, met zicht op de zwoegende renners van de Tour de France. 
Heerlijk.