maandag 3 juni 2013

Met of zonder kleerscheuren, that's the question




‘Mag ik uw truitje kapot knippen?’ vroeg de ambulancier met een reusachtige schaar in de hand. Ik lag met een grimas vol pijn en een lijkbleek aangezicht in de ziekenwagen.

‘Zijt gij op uw kop gevallen? Mijn spiksplinternieuw Solo-truitje? Dat is dus wel het symbool van jarenlange schrijfarbeid, het merchandiseproduct bij uitstek van mijn boek. Als gij daar uw schaar inzet dan knipt ge veel meer kapot dan een prachtig, azuurblauw stukje textiel. Dan is het alsof mijn boek pagina voor pagina wordt verscheurd door hongerige wolven. Dan gaat zeker niemand mijn boek willen uitgeven en bijgevolg zal niemand het ooit lezen. Nee dus, ik hou mijn truitje aan. Ik ben niet bijgelovig maar dit lot wil ik niet tarten. Trekt uw plan ermee.’

Die woorden sprak ik in gedachten uit. Wat er effectief uit mijn mond kwam, is het volgende:
‘Euh … moet dat echt? Liever niet eigenlijk, ik ben er nogal aan gehecht.’
‘Ja, het moet. Het was eigenlijk geen vraag, eerder een waarschuwing.’
En hop, daar ging de schaar. Mijn dag was nu helemaal naar de kloten.

Ik was niet alleen toen ik met mijn koersfiets in het decor van de retro Ronde van Vlaanderen belandde, ook kompaan Bart had van jan. Hij ziet er niet uit (denk aan het gezicht van een bokser die al heel de match slagen incasseert en op het punt van KO staat) maar mankeert voor de rest relatief weinig. Ik daarentegen zie er prima uit, al zeg ik het zelf. De eerste seconde na de crash dacht ik zelfs dat ik er helemaal zonder kleerscheuren was vanaf gekomen. Ik voelde enkel wat jeuk aan mijn benen want ik was los in de brandnetels gevallen.

Toen begon mijn rechterschouder zich te roeren. Verschrikkelijk veel pijn wees later, in de bouwwerf die het ziekenhuis van Oudenaarde momenteel is, op deze diagnose: een schouder uit de kom met een gebroken sleutelbeen erbij. De schouder werd dezelfde avond opnieuw in de kom gezet, gelukkig onder narcose. Vier dagen later zette een chirurg de drie stukken sleutelbeen opnieuw aan elkaar.

Ik ben nog wel even thuis om te herstellen. Mijn favoriete bezigheden fietsen en schrijven zullen er een hele tijd niet bijzijn (u wil niet weten hoe lang ik gedaan heb om dit bericht te typen). Maar deze schrijvende coureur (of fietsende schrijver als u wil) komt terug, dat staat zo vast als mijn operatief aan mekaar gezet sleutelbeen.

Speciaal voor die stukjes sleutelbeen: Few Bits uit Antwerpen:






1 opmerking: