vrijdag 28 juni 2013

Nieuw nummer van Pixies !!!



Kim Deal verlaat de Pixies, zo stond het nog geen twee weken geleden in De Morgen:

"Kim heeft ons laten weten dat ze beslist heeft om niet langer deel uit te maken van de Pixies", schrijven Black Francis, Joey Santiago and David Lovering in een statement. "We vinden dat jammer, maar we zijn erg trots om met haar te hebben kunnen werken de jongste 25 jaar. Voor ons zal ze altijd een Pixie blijven, en haar plaatsje in de band zal ook altijd voor haar beschikbaar zijn. We wensen Kim het allerbeste."

En nu plots op Facebook kondigen ze een nieuw nummer aan: Bagboy. Mét Kim Deal die weer heerlijk op haar Kim Deals het refrein zingt. Voeg daar luide en snerpende gitaren, een pompende bas en Frank Black aan toe en je krijgt vintage Pixies.

They really put us on the wrong leg, the snodaards.

Anyways, geniet van Bagboy:


donderdag 20 juni 2013

Hoe de zaken ervoor staan, driekwart juni

Vroeger in de chiro hadden wij een 'losse puntjes' ronde na de vergadering. Een variaronde heette het ook wel. Wel, vandaag heb ik nog eens een aantal losse puntjes. In korte bewoordingen want typen is nog steeds niet evident met die verdomde schouder.

1) Helaas liet uitgeverij #1 weten dat ze niet geïnteresseerd zijn in mijn boek. Jammer maar het had wel heel straf geweest mocht ik meteen met open armen ontvangen geweest zijn. Vanaf ik opnieuw vlot de toetsen van mijn laptopklavier kan beroeren, werk ik het boek af en schrijf ik andere uitgeverijen aan. Wordt vervolgd.

2) Het sleutelbeen is ondertussen geopereerd en stelt het wel. De schouder heeft meer tijd nodig, blijkt. Ik ben begonnen met kine: twee beurten achter de rug, nog achtenvijftig te gaan. Maar het gaat vooruit: kijk eens hoe hoog ik mijn duim al kan heffen!


3) Voor wie het nog niet gezien had: mijn rennertjes en ik staan in de nieuwe Bahamontes. Voor wie Bahamontes niet kent: dat is een werkelijk fan-tas-tisch magazine over de koers. In tegenstelling tot elk ander wielertijdschrift ziet dit er wel geweldig uit met stijlvolle foto's en boeiende verhalen. Een aanrader, ook voor wie niet weet wie Fausto Coppi en Wim Vansevenant zijn.


4) Deze dagen heb ik veel tijd om naar muziek te luisteren. Wat we me het meest geraakt heeft is niet echt muziek te noemen. Het zijn de stemmen van Freddie Mercury en David Bowie uit Under Pressure. In de begindagen van deze blog schreef ik al een stukje over dit nummer: zie hier.
Hieronder hoort u hetzelfde nummer maar dan enkel de stemmen. Beluister dit met de koptelefoon en huiver.






maandag 10 juni 2013

Coole bassistes hebben altijd een meerwaarde. Al-tijd.


Ook te lezen op www.trixonline.be/mag:


Vrouwen die basgitaar speen in rockgroepen, opwindender dan dat kon het voor mij in de eerste helft van de jaren ‘90 niet worden (al kwamen Erika Eleniak van Baywatch en Isabelle, het mooiste meisje van de klas, aardig in de buurt). Ik was geen fan van Hole en zeker niet van Courtney Love maar hun concert op Pukkelpop ‘95 heb ik toch helemaal uitgekeken en dat lag alleen maar aan de heerlijk swingende heupen van bassiste Melissa Auf Der Mauer. 


Hetzelfde verhaal bij The Smashing Pumpkins: zonder de fabelachtige blondine D’Arcy Wretzky zou die groep toch een pak minder te bieden hebben. Zie ook: Kim Deal bij The Pixies of Josephine Wiggs bij Kim Deals eigen groepje The Breeders. Of dichter bij huis: Lies Lorquet bij Mintzkov. Coole bassistes hebben altijd een meerwaarde. Al-tijd.


Maar er kan er maar één de übercoolste zijn en dat is zonder twijfel Kim Gordon van Sonic Youth. Beluister en bekijk Kool Thing op YouTube and I rest my case. Qua leeftijd kon ze mijn moeder zijn maar dat hield mijn fantasie toen niet tegen. Sexy mama!


Sonic Youth is natuurlijk meer dan alleen de stem en bas van Kim Gordon. Luister nog eens naar Daydream Nation of (mijn favoriet) Dirty en bid samen met mij dat ze opnieuw samenkomen. Hoewel, ook apart doen de bandleden mooie dingen: Lee Ranaldo maakte vorig jaar met Between the Times and the Tides een heerlijk plaatje en zanger (en ook ex van Kim, hun scheiding is de reden van de split) Thurston Moore maakte met Demolished Thoughts één van de beste platen van 2011. Akoestisch, rustig en liedjes met vioolpartijen, dat waren we niet van hem gewend.

Thurston heeft anno 2013 een nieuwe band: Chelsea Light Moving. Het mag weer wat harder, ruiger en punky-er. Dat doet de single Burroughs (hier gratis te downloaden) toch vermoeden. Ik kijk al uit naar de plaat. Trouwens, ook bij Chelsea Light Moving speelt er een vrouw op bas. Dat kan geen toeval zijn.


Check de bassiste en de rest van Chelsea Light Moving komende donderdag in Trix of op het Cactus festival.

Sonic Youth - Kool Thing:


woensdag 5 juni 2013

[Solo In Progress] #9: reactie van uitgeverij #1


Beste,
Bij dezen willen wij u graag informeren dat wij uw manuscript hebben ontvangen. Onze redactie zal u na zorgvuldige lezing een beslissing meedelen.

Eindelijk. Of om het met de woorden van The Lemonheads te zeggen:

Enough about us
Let's talk about me
It's not about you
It's not about sunshine

It's about time 


maandag 3 juni 2013

Met of zonder kleerscheuren, that's the question




‘Mag ik uw truitje kapot knippen?’ vroeg de ambulancier met een reusachtige schaar in de hand. Ik lag met een grimas vol pijn en een lijkbleek aangezicht in de ziekenwagen.

‘Zijt gij op uw kop gevallen? Mijn spiksplinternieuw Solo-truitje? Dat is dus wel het symbool van jarenlange schrijfarbeid, het merchandiseproduct bij uitstek van mijn boek. Als gij daar uw schaar inzet dan knipt ge veel meer kapot dan een prachtig, azuurblauw stukje textiel. Dan is het alsof mijn boek pagina voor pagina wordt verscheurd door hongerige wolven. Dan gaat zeker niemand mijn boek willen uitgeven en bijgevolg zal niemand het ooit lezen. Nee dus, ik hou mijn truitje aan. Ik ben niet bijgelovig maar dit lot wil ik niet tarten. Trekt uw plan ermee.’

Die woorden sprak ik in gedachten uit. Wat er effectief uit mijn mond kwam, is het volgende:
‘Euh … moet dat echt? Liever niet eigenlijk, ik ben er nogal aan gehecht.’
‘Ja, het moet. Het was eigenlijk geen vraag, eerder een waarschuwing.’
En hop, daar ging de schaar. Mijn dag was nu helemaal naar de kloten.

Ik was niet alleen toen ik met mijn koersfiets in het decor van de retro Ronde van Vlaanderen belandde, ook kompaan Bart had van jan. Hij ziet er niet uit (denk aan het gezicht van een bokser die al heel de match slagen incasseert en op het punt van KO staat) maar mankeert voor de rest relatief weinig. Ik daarentegen zie er prima uit, al zeg ik het zelf. De eerste seconde na de crash dacht ik zelfs dat ik er helemaal zonder kleerscheuren was vanaf gekomen. Ik voelde enkel wat jeuk aan mijn benen want ik was los in de brandnetels gevallen.

Toen begon mijn rechterschouder zich te roeren. Verschrikkelijk veel pijn wees later, in de bouwwerf die het ziekenhuis van Oudenaarde momenteel is, op deze diagnose: een schouder uit de kom met een gebroken sleutelbeen erbij. De schouder werd dezelfde avond opnieuw in de kom gezet, gelukkig onder narcose. Vier dagen later zette een chirurg de drie stukken sleutelbeen opnieuw aan elkaar.

Ik ben nog wel even thuis om te herstellen. Mijn favoriete bezigheden fietsen en schrijven zullen er een hele tijd niet bijzijn (u wil niet weten hoe lang ik gedaan heb om dit bericht te typen). Maar deze schrijvende coureur (of fietsende schrijver als u wil) komt terug, dat staat zo vast als mijn operatief aan mekaar gezet sleutelbeen.

Speciaal voor die stukjes sleutelbeen: Few Bits uit Antwerpen: