woensdag 27 maart 2013

Marble Sounds, het geluid van knikkers aan zee




Als ik aan het geluid van knikkers (of marebollen of ketten, zoals u wil) denk, dan gaan mijn gedachten naar de zee. Naar die betoverende dagen wanneer onze nonkels aan het bouwen sloegen met het strandzand en met zeewater dat door ons, kinderen van zes tot twaalf jaar, in emmertjes werd aangevoerd. Ze maakten een berg die zeker twee meter hoog kon worden. Op die berg ontwierpen ze een parcours. Een racetrack voor knikkers.

Als de kettenberg, want zo noemde de bomma het kunstwerk, af was dan mocht elk kind een gekleurde knikker kiezen uit de uit Merksem meegebrachte bokaal. Een nonkel verzamelde alle knikkers en zette ze klaar aan de startstreep bovenop de berg. Aftellen deden we allen samen in het Frans, onder invloed van de Tour de France. Troix – deux – un: GO!

De knikkers baanden zich in de brandende julizon een weg naar beneden. Door haarspeldbochten, één voor één door een single track, door tunnels en over kleine hellingen. Sommige knikkers vlogen uit de bocht, andere bleven steken in het zand maar het merendeel kwam er zonder kleerscheuren vanaf en mengde zich in de spurt voor de eerste plaats.

Als ik daaraan terugdenk dan hoor ik het opnieuw: het geluid van rollende en botsende knikkers, de branding van de zee op de achtergrond en mijn eigen ingehouden adem.

Toeval of niet maar de nieuwe plaat van het Belgische Marble Sounds – het geluid van knikkers, snapt u? – past met songtitels als ‘Summer of the Sun', ‘Ship in the Sand’ en ‘Photographs’ wonderwel in dat plaatje. En de muziek ook. Want die klinkt als een melancholisch zeebriesje; fris, zanderig en zonnig tegelijk. Een topplaat van eigen (zand)bodem met tien songs die er staan als een perfect gebouwde kettenberg. Zo'n album waarbij je na de laatste song zo snel mogelijk terug naar het begin wil. Net zoals we altijd weer opnieuw de knikkers van die berg wilden zien glijden.

Marble Sounds speelt op vrijdag 5 april in Trix. Zet een schelp aan je oor en ga dat zien!

Ship in the Sand:


dinsdag 19 maart 2013

Afscheid van Miles

Om geen kattenmens te zijn, heb ik toch al een redelijk aantal katten in mijn leven gehad. En de hoofdvogel wordt afgeschoten door Miles. Hij kwam mee met het liefje en van bij onze eerste ontmoeting (waarbij hij enthousiast naar mij kwam gelopen) was het liefde op het eerste gezicht. Er waren nochtans op dat eerste gezicht wel wat redenen om hem niet zo graag te zien. Hij miauwde de klok rond, hij wou altijd bij je zijn en hij maakte mij op alle uren van de nacht wakker.

Er was die keer dat hij een stuk broccoli uit mijn bord stal om het vervolgens smakelijk op te eten. Hij bezorgde me ooit de schrik van mijn leven door in het midden van de nacht met een knuffeldier in zijn bekje op mijn slapende hoofd te springen. En hoe hij zich elke keer weer tussen mij en mijn liefje wrong als wij gezellig naast elkaar in de zetel zaten, dat had geen naam. Maar ik zag hem graag, net zoals mijn liefje dat deed.

Hij werd ook mijn maatje tijdens het schrijven. In het begin vluchtte ik nog naar andere oorden om daar ongestoord te werken. Maar dat hield ik niet lang vol. Elke keer als ik mij installeerde in mijn schrijfkamertje, was hij erbij om voor zichzelf een gezellig plekje te zoeken. Op die smalle ruimte naast de laptop met net genoeg plek voor één opgerolde poes, vanboven op de secretaire of op de vensterbank aan het raam. Vorige week nog, toen ik een hele dag thuis was om te schrijven, was hij aan het slapen in zijn mandje in de woonkamer. Ik riep hem en geen drie tellen later kwam hij enthousiast aangetrippeld. Hij sprong op mijn schoot en spinde zichzelf in slaap. Miles op mijn schoot, meer had ik niet nodig om woord na woord, zin na zin, alinea na alinea te kunnen neerpennen. Ik weet al aan wie ik mijn boek zal opdragen.

Plots is hij er niet meer. Mijn schoot is nog nooit zo leeg geweest.



Arno/Vide:












woensdag 13 maart 2013

[Solo in Progress] #6: De Voorlopige Flaptekst

Stel: je komt een boekhandel binnen. Je ziet een boek liggen met als titel Solo. Je kijkt naar de naam van de auteur maar die zegt je niets. Dan lees je de volgende tekst op de achterkant:

De 77-jarige John, ex-werknemer van de Solofabriek in Merksem, valt tijdens een familiefeest over een speelgoedautootje. De klap op zijn hoofd zet een aantal gebeurtenissen in gang. Dankzij een mysterieus notitieboekje herinnert hij zich stukje bij beetje waarom hij in de loop der jaren zo streng en stil is geworden en waarom hij zo moeilijk naar het toilet kan gaan. Als het hem allemaal te veel wordt, besluit hij de deur uit te stappen en te vluchten naar die andere toekomst van zijn verleden. Het wordt de koers van zijn leven. 

Wat doe je?

a. je denkt 'wat voor een platte kak wordt er tegenwoordig verkocht', legt het boek terug en koopt de nieuwste Brusselmans

b. je denkt 'mmm, niet slecht maar hier ga ik echt geen twintig euro aan spenderen, ik wacht wel tot ik het in de bibliotheek kan ontlenen'

c. je denkt 'wauw' en je koopt het boek

d. je valt flauw want zo een intrigerend verhaal kan je gewoon niet aan

e. none of the above

Uit alle antwoorden wordt een winnaar geloot die een gesigneerd exemplaar van mijn boek krijgt (als het boek wordt uitgegeven natuurlijk, anders wint de winnaar een stapel gesigneerde A4's).


Soundtrack bij het schrijven vandaag: Rusty Chains van Perfume Genius:



maandag 11 maart 2013

Hoe zou het nog zijn met het plastieken zakje?


Het plastieken zakje van dit stukje hangt er nog, nog altijd. Moeilijk te zien op deze apocalyptische foto maar zie je het witte ding naast die centrale sneeuwvlok? Dat is hem, de held van onze straat. Zelfs bij dit winters winterweer, blijft het hangen in de top van de boom.

En zo blijft het zakje mij inspireren om ook vol te houden en verder te werken aan mijn boek.

Hup, zakje, hup!

Cold War Kids / Hang Me Up To Dry: