woensdag 30 januari 2013

Een plastieken zakje waar niemand aan kan.



Al wekenlang hangt er een plastieken zakje in de top van de boom recht over ons appartement. Een wit zakje van 13 in een dozijn. Plots hing het daar, zo goed vastgemaakt alsof iemand het er met veel geduld was gaan inhangen. Alsof die boom zich wil overgeven aan de andere bomen.

Als het waait dan wijst het vrolijk wapperend de windrichting aan. Als het windstil is dan hangt het er troosteloos bij. Als het regent dan wordt het nat. Als het sneeuwt, dan vallen er sneeuwvlokken in. Als het dooit, dan ontstaat er een plasje van smeltwater in het zakje. Als het stormt, dan moet het zich inspannen om te blijven hangen. Maar het laat niet los, het blijft halsstarrig vasthouden.

Niemand maakt het los want niemand kan eraan. Alleen vogels hebben de mogelijkheid, maar die tonen geen interesse.

Op een dag zal het zakje weg zijn. Ik zal het missen.

Ik denk erover na om een hoogtewerker te bestellen, het zakje voorzichtig los te maken en het voor eeuwig in te kaderen aan een prominente muur. Om ons te inspireren om nooit los te laten.

Anyway the wind blows - JJ Cale




zondag 27 januari 2013

[Solo in Progress] #4: de secretaire

27/1/2013: 10.700 woorden
quote van een proeflezer die twee hoofdstukken heeft gelezen: "ik kijk reikhalzend uit naar het vervolg,  het is echt kei goed en ik wil het in mijn boekenkast hebben staan"

Ik heb al een beetje overal aan dit boek gewerkt (in de schrijfles, bij mijn ouders, in etablissementen van allerlei pluimage ...) maar het merendeel heb ik gescheven aan de secretaire waar ik ook nu aan zit te werken. Volgens Verschuerens Modern Woordenboek (editie 1968) is een secretaire:

(Fr.) schrijfkast met een klep die men kan neerlaten

Met de klep toe is het een meubelstuk dat weinig plaats in neemt, handig in een klein appartement. Met de klep open komt het universum van Solo tot leven: notitieboekjes, post-its, foto's, muziek, pennen, potloden, te schrappen tekst, te schrijven tekst, boeken, artikels, quotes, ...

Aan deze secretaire hebben gewerkt:

- mijn bompa, op wie het hoofdpersonage van mijn boek gebaseerd is, na zijn dood (1998) is het meubel verhuisd naar:
- zijn zoon, mijn papa, die het in zijn slaapkamer had staan tot de tijd rijp was om het mee te geven met:
- zijn zoon, ikzelf

En nog straffer: de secretaire speelt ook een rol in het boek.

Wie het in beelden wil zien:

 Bij bompa zaliger thuis, een foto uit de jaren '80.

 Bij mij thuis, anno nu.

Ook bij mij thuis.




vrijdag 25 januari 2013

Elke Dag Koers!



(of de stem die ik in mijn hoofd hoor wanneer ik samen met mijn liefje naar het werk fiets)
Daar komen ze in beeld, dames en heren, de twee leiders in koers: De Craene en Daems. Ze zijn al een tijdje samen onderweg en het lijkt erop dat zij voor de overwinning gaan strijden, hun voorsprong is geruststellend groot. Ze rijden hier achter elkaar, dat is ook het veiligst gezien het drukke verkeer in de Viséstraat en de Oranjestraat. Nu even opletten want er volgt een moeilijke bocht naar links met meteen daarna een korte kasseistrook voor het huis van Panamarenko. Het schijnt dat onze televisie-helikopter zou kunnen landen op het dak. Inderdaad daar is een helikopterplatform gebouwd. Dat zijn mooie beelden.
Rood licht
Maar terug naar de koers want de koplopers zijn al in de Oude Steenweg. Het tempo blijft hoog, hopelijk hebben ze nog energie genoeg om de altijd winderige strook langs het Sint-Jansplein te trotseren. Dat lukt, nu komen ze aan de Leien, hier kunnen ze even op adem komen aan het rode licht. Ze beginnen naar elkaar te kijken, logisch natuurlijk want het is niet ver meer tot aan de aankomst.
Groen! Een snelle start is nodig zodat ze ook bij het volgende licht door het groen kunnen rijden. Ze rijden op de Paardenmarkt en maken zich klaar voor het moeilijkste stuk van het parcours: de kasseien van de Falconrui. Het zou mij niets verbazen mocht hier de beslissing vallen.
Wordt het een sprint?
Een bocht naar rechts en meteen linksaf en hier komen ze. Daems gaat op kop en gaat er vol voor, er valt een klein gat maar De Craene bijt zich vast en lost niet. In de Huikstraat komt ze terug aansluiten. Gaan we naar een sprint?
De laatste honderden meters, dames en heren, we naderen de ontknoping. Het tempo stokt, ze kijken naar elkaar. Daems gaat op kop de Zirkstraat in, nog één bocht naar links en we zitten in de laatste rechte lijn. In het zicht van de vaste camera gaat Daems nu vol door op het vals plat van de Hofstraat. Wat een kracht gaat daarvan uit! Maar De Craene plooit niet, nee nee, het is nog niet gedaan. 
Daems voelt zich zegezeker en kijkt rechts achterom. Maar wat hij niet ziet is dat De Craene langs links demarreert, op de grote plaat. Kan Daems nog reageren? Ik denk het niet, hij moet eerst schakelen en dat duurt zo lang.
De laatste meters
De laatste meters gaan bergaf de Wisselstraat in. Daems probeert nog maar De Craene gaat dit niet meer afgeven. Zij komt als eerste over de streep. Ja ja, dames en heren, kijk eens naar de blijdschap op haar gezicht. Mooi om zien. Daems volgt enkele seconden later en klopt ontgoocheld op zijn stuur.
‘Morgen is er een nieuwe kans, Michel’, vertelt Daems achteraf aan onze commentator. ‘Nu ga ik me niet meer laten ringeloren. Maar als je ons nu wil excuseren, het is bijna 9 uur, we moeten beginnen werken.’
Bedankt om te kijken, dames en heren, en graag tot een volgende keer! 

donderdag 17 januari 2013

[Solo in Progress] #3: de soundtrack van het boek

[Solo in Progress]
17/1/2013: 10.600 woorden

De dag dat ik een stapel oude platen van mijn ouders kreeg, dat was een goede dag. Er zaten platen bij die ik al lang kende en vaak gespeeld had (The Beatles, Leonard Cohen, ...) maar er zaten ook dingen bij die ik nog nooit gezien had, zoals de singeltjes van mijn bomma en bompa zaliger. Deze is één van de toppers:



De winnaars van het songfestival van het gezegende jaar 1976, dat naast een uitstekend wijnjaar en een hele hete zomer dus ook een puik liedjesjaar was.

Diezelfde bomma en bompa spelen een hoofdrol in mijn boek en dit liedje past wonderwel in het verhaal. Voorlopig staat het dan ook als een soort motto op de eerste pagina:

Though it hurts to go away it’s impossible to stay
But there’s one thing I must say before I go:
I love you (I love you) you know.
I’ll be thinking of you in almost everything I do.
Now the time is moving on and I really should be gone.

(Brotherhood of Man - Save All Your Kisses For Me)

Hier zie je de clip. Meer seventies kan het niet worden. Fantastisch, toch? 




donderdag 10 januari 2013

[Solo In Progress] #2: over tekst die ik plots kwijt ben, dat begint al goed


Solo In Progress #2
10/1/2013: 6.700 woorden

Veel lijk ik niet opgeschoten deze week want ik zit nog steeds aan 6.700 'affe' woorden. Ik heb nog wel verder geschreven maar daar is nog redigeerwerk aan, hopelijk kan ik daar de komende week tijd voor maken. 'Solo' vinden velen onder jullie een goeie titel, ook al heeft Pieter Aspe die ook al gebruikt. Ik denk er verder over na.

En voor de rest? Goed en slecht, eigenlijk. Ik zal beginnen met het slechte nieuws. Ik gebruik de schrijfsoftware van Skrivener voor dit boek. Een programma met geweldig veel mogelijkheden waarvan ik 2/3 nog niet ken. Maar hetgeen ik al wel ken maakt het al veel aangenamer schrijven dan Word bijvoorbeeld. Zo kan je heel makkelijk structuur brengen in je tekst en kan je aan verschillende hoofdstukken tegelijk werken. En heel leuk: met een simpele klik op een knop tover je je scherm om in een typemachine! Geen afleiding meer, enkel een wit schermvullend blad op een zwarte achtergrond. Cool!

Maar! Plots kwam de boodschap op het scherm dat er iets fout was gelopen met mijn trialversie en dat het programma onverwacht gesloten werd. Bij het opnieuw openen merkte ik dat alles weg was. Shit. Geen onoverkomelijk probleem omdat ik alles ook in Word en PDF heb maar toch jammer. Heeft iemand toevallig tips voor een ander, gelijkaardig, schrijfprogramma?

Het goede nieuws kwam van de drie proeflezers die zo vriendelijk waren het eerste hoofdstuk na te lezen. Ik werd gisteren in café Mombasa uitgenodigd om hun bemerkingen te bespreken. En daar heb ik veel aan gehad. Dus, andere kandidaat-proeflezers, merci voor jullie enthousiasme, ik ga jullie zeker weten te vinden.

Eén van de bemerking geef ik hier mee: in het boek probeert een personage de geur van zijn behoefte uit de WC te verwijderen door een stukje WC-papier in brand te steken. Ik schrijf dat de zuurstof de geur weghaalt maar een nalezer dacht dat het de zwavel was van een lucifer die dat jobke voor mekaar brengt. Wie kent het definitieve antwoord?

woensdag 9 januari 2013

David Bowie is back!

Het beste nieuws van 2013 is gearriveerd!



Vergeet mijn lofbetuigingen over de Antwerpse Bowie en de nieuwe Bowie, die zijn zò 2012. Want de echte David Bowie is terug van weggeweest met een nieuwe single 'Where Are We Now?' en er volgt ook een nieuw album later dit jaar. Geen interviews, geen optredens, enkel muziek. Een man naar mijn hart.

In de clip en de lyrics van het nieuwe nummer speelt Berlijn de hoofdrol. Een man naar mijn hart of zei ik dat al?




zaterdag 5 januari 2013

Work In Progress #1 [werktitel: Solo]



Het werd hier al een aantal keer aangekondigd maar nu is het - echt-en-techtig - officieel: ik werk aan een boek. In het beste geval wordt het een roman: een verhaal gebaseerd op waargebeurde personen en verzonnen feiten. In het slechtste geval eindigt het tussen oude edities van De Morgen, Aldifolders en vuile pizzadozen bij het oud papier. In ieder geval wil ik er in 2013 ervoor gaan, wat de uitkomst ook zal zijn.

Ik zal op deze plek vertellen over hoe mijn vorderingen, over mogelijke titels, over inspiratiebronnen, over wendingen. Dit op aanraden van Austin Kleon die een geweldig boekje schreef getiteld 'Steal Like An Artist' en dat dankzij mijn geweldig liefje voor mij onder de kerstboom lag. Op pagina 82 staat het volgende: 'Je gaat niet alleen online omdat je iets te zeggen hebt; je kunt ook online gaan omdat je iets zoekt om te zeggen.' Wie weet krijg ik, door over mijn verhaal te bloggen, geweldige ingevingen om mijn boek nog beter, of iets minder slecht, te maken. Hoe meer reacties hoe beter : hou uw opmerkingen dus niet in, of het nu hier is, of op een of andere sociale netwerksite of (en dat is natuurlijk het beste van al) op café. 

Voilà, hey girls, hey boys, superstar djs, here we go:

Work In Progress #1: 
5/1/2013 - 6.700 woorden 
Hoofdstuk 1 is klaar en is naar enkele proeflezers gestuurd. 

Het verhaal gaat over mijn grootvader zaliger langs vaders kant. Hij heeft lang bij de Solofabriek in Merksem gewerkt, in het begin als opzichter en later op de reclameafdeling. Ik denk niet dat mijn grootmoeder ooit met andere boter heeft durven bakken. Nog voor ik één woord geschreven had was er voor dit verhaal al een titel: Solo. Dankbaar wegens vele betekenissen: boter dus, een ontsnapping in een wielerwedstrijd, een gitaarsolo in een liedje, 'alleen'-zijn, ... De grootste teleurstelling in mijn prille carrière kwam er dan ook bij de verschijning van het elfhonderdmiljoenste boek van Pieter Aspe want dat kreeg als titel mee, u raadt het al, Solo.

Vandaar dat mijn Solo ondertussen is gedegradeerd tot werktitel en ik op zoek ben naar een andere titel. Of zou ik mij daar niets van mogen aantrekken?