dinsdag 28 augustus 2012

11, Schoten, I'm A Believer (1966)

Het zit vol kleurstoffen, het is gevuld met het vergif suiker en allerlei kwalijke bewaarmiddelen. De smaak is na drie keer kauwen helemaal weg en wat rest in je mond lijkt op een kauwgom maar dan wel één die al jaren op een kassei van de Grote Markt heeft geplakt en waar hordes toeristen zijn over gewandeld. En honden. En de paarden van de paardentram.

Toch steek ik dezer dagen af en toe zo'n kleurrijk kauwgomballetje in mijn mond. Want het neemt me mee terug in de tijd. Na elke voetbalmatch met Simikos kregen we van onze 'afgevaardigde' een bonnetje om iets te nuttigen in de kantine. Dat ging dan meestal op aan een fris colaatje (bij aangename temperaturen) of een tas dampende oxo (in de winter). Maar als we wonnen dan kregen we twee bonnetjes. Jongens, jongens, wat een feest. Dat tweede bonnetje werd dan gebruikt om een zakje chips te kopen (mmmm) of een reep tutterfrut, want zo noemden wij kauwgom toen.

Ook toen al was de smaak van zo'n balletje heel snel uitgewerkt. En wat deed ik dan? Een nieuw balletje in mijn mond steken (let wel: zonder het eerste balletje uit de mond te halen). Dan volgde een derde, een vierde, een vijfde, ... tot er een soort strandbal van plaksel en kleur in mijn mond groeide. Heerlijk.

Dus toen ik die reep balletjes vorige week, een jaar of 25 later, in het Kruidvat zag liggen, twijfelde ik niet. Meenemen, die handel. 59 eurocentjes verloren en uren kauwplezier gewonnen!

Muzikaal voorzie ik vanavond dé bubblegum-hit aller tijden: The Monkees met I'm A Believer.





woensdag 22 augustus 2012

35, Antwerpen, I See A Darkness (2012)

Verjaardag nummer twee voor deze blog. Hiep hiep enzo.

Vieren doen we met één van de mooiste, triestige liedjes die ik ken, hier herwerkt tot een vrolijke meestamper. Ik weet het, dat klinkt volledig fout. En dat zou het ook zijn, ware het niet dat de grootmeester himself, Bonnie Prince Billy, verantwoordelijk is voor de cover van zijn eigen prachtnummer.

De oorspronkelijke versie staat op het album met dezelfde naam en die staat in deze mooie People's List van Pitchfork op nr. 109. Check zeker de rest van de lijst, al is het maar voor de coole lay-out.

Kijk en luister mee:


maandag 20 augustus 2012

Al heel mijn leven, Introvert, Science of Silence (2002)

Waarschuwing: dit wordt een openhartig stukje tekst.

Ik zie het nog staan op talloze rapporten: Igor is een hele goede leerling met prima punten maar hij is te stil. Te introvert. Hij zou wat meer moeten loskomen en zijn mond open trekken. En dan zat ik, ondanks ‘een goed rapport’ toch met een slecht gevoel. Want ikzelf voelde dat ‘stil-zijn’ niet als slecht aan, maar vele anderen blijkbaar wel.

Waarom en wanneer is introvert een soort scheldwoord geworden, een teken van zwakte? Daar bestaan allicht heel veel studies over. Maar mij lijkt het simpel: er zijn extraverte en introverte mensen en er zitten er veel tussen de twee. Ze neigen, naargelang de situatie, naar het ene of het andere.

Een interview in de Humo van vorige week met Susan Cain deed me hierover weer volop nadenken. Zij schreef een boek met de titel ‘Stil. De kracht van introvert zijn in een wereld die niet ophoudt met kletsen.’ Het is de eerste keer dat ik zoveel onderlijnd en in fluo aangeduid heb in een Humo-interview. Bij de volgende quotes deden mijn wenkbrauwen vreugdedansjes van herkenning (voor alle duidelijkheid, hier is Susan Cain aan het woord):

- introverte mensen brengen graag tijd in hun eentje door
- de luidruchtigheid van een groep put ze uit en belemmert hun creativiteit
- (in de cafetaria van de school): ik had veel liever alleen aan een tafeltje gezeten, met een krant ofzo, maar dat kon niet
- (al schrijvend in een café): het gevoel dat ik mensen rond me heb en dat ik tegelijk in mijn eigen space kan zitten: heerlijk
- (op het werk) veel introverten hebben een heel sterk plichtsbesef, maar loyauteit kan leiden tot een onnodig schuldgevoel

En dat gaat zo maar door. Man, dat was leuk om lezen. Ook Wikipedia heeft er iets over te zeggen:

- introvert zijn wil niet zeggen: verlegen of asociaal, het wil wel zeggen dat de energie niet naar buiten is gericht maar op de eigen gedachten en gevoelens
- het zijn vaak rustige types (check), weloverwogen (check), beschouwelijk (check) en zijn liever alleen dan in een groep

Dat laatste klopt niet helemaal voor mij. Ooit zei Herman De Coninck: ‘Ik werk het best als ik alleen op mijn zolderkamer zit te schrijven terwijl de rest van het huis vol zit met medebewoners.’ En daar kan ik mij wel in vinden. Op café kan ik heel hard genieten van mijn vrienden die druk en enthousiast doen, zonder dat ik mij verplicht voel om mee te doen. In het beste geval voel ik mij dan een toeschouwer van de België-Nederland van enkele dagen geleden. Een eenzaat die graag in gezelschap is, zoiets. En zeker in het gezelschap van mijn geweldig lief.

Ik kan mij ook sociaal en energiek opstellen (en ik doe dat ook, bijvoorbeeld in werksituaties) maar dat kost mij gewoon meer moeite en energie dan een extravert persoon. Een beetje begrijpelijk allemaal? 

Nog twee leuke passages uit het interview:

- als je van woorden houdt dan is schrijven de ideale bezigheid voor een introvert persoon (yes!)
- jezelf even terugtrekken op het toilet, dat laadt je op, ik denk dat er geen introvert ter wereld is die het niet doet (yes!)

Al ga ik ook gewoon naar het toilet om mijn behoefte te doen, hoor. 

Conclusie: introvert betekent niet asociaal, introvert betekent niet verlegen, introvert is geen slechtere eigenschap dan extravert. Moge alle rapport-schrijvende leraren het meenemen naar het nakende nieuwe schooljaar!





zaterdag 18 augustus 2012

35, Deurne, Under Pressure (1992)

De Afghan Whigs in Luxemburg, dat was mijn concert van het jaar, dat zal niet meer veranderen. De nummer twee in de stand staat sinds gisteren ook vast: Major Tom in het Rivierenhof. Dezelfde mannen als de Talking Heads tribute band Byrning Down The House zingen en spelen nu Bowie liedjes. En hoe.

Het Openlucht Theater in het Rivierenhof is natuurlijk een droomlocatie voor elke band. Het weer zat ook mee en zorgde voor een vol huis. Luidkeels meezingen, kippenvel, bewegende heupen en gewoon luisteren: het was een fantastisch concert. Tel daarbij de kostuums, de levensechte David Bowie die daar leek te zingen en dansen en het enthousiasme van de achtergrondzangeresjes en je komt uit bij een TOPconcert.

Ooit zette ik Under Pressure, het duet van David Bowie en Queen, al op deze blog. Bijna twee jaar geleden is dat al. Hier is het nog eens, in de versie van Annie Lennox en Bowie op het tribute concert voor Freddie Mercury twintig jaar geleden. Dat is echt zo'n goed nummer, ik kan er niet van over. Ik pinkte gisteren bijna een traantje weg toen Tom Hannes en Charlotte Vandermeersch het samen zongen. Bijna.



donderdag 9 augustus 2012

35, Antwerpen, The Whole Of The Moon (1986)


Op Twitter verscheen dit weekend:


Altijd fijn als favoriete bands en artiesten fan van mekaar blijken te zijn, in dit geval The Waterboys en Zita Swoon. Ik heb trouwens de fantastische soloplaten van Mike Scott leren kennen dankzij een interview van Stef Kamil Carlens in Humo. Zie ook: de fijne geïmproviseerde samenwerking tussen Ed Harcourt en Tom Barman. Goed voor mijn chauvinistisch hart dat het om Belgische bands gaat die erkenning krijgen van anderen. Want dat België-minnend hart wordt niet verwend deze Olympische Spelen.

The Waterboys hebben onlangs een exclusieve cd op de markt gebracht, gehandtekend door zanger Mike Scott en beperkt in oplage. De titel is 'Cloud of Sound'.



Heeft dat nu niet heel veel weg van de naam van mijn blog? Mmm ...




dinsdag 7 augustus 2012

35, Antwerpen, Californication (1999)



Na ik het bericht hoorde dat de iPhone 3s met pensioen gestuurd wordt en mijn eigen exemplaar, na nog maar eens een val, weer barsten in het scherm vertoont en per dag gevoelig trager wordt, ben ik weer in de fase beland van ‘heb ik eigenlijk feitelijk wel een iPhone nodig?’ en 'volstaat een simpel Nokia'tje niet?'


Het is natuurlijk handig zo een iPhone, vooral voor al die synchroniserende dingen zodat ik dezelfde agenda, muziek en foto's heb op telefoon, computer (thuis én werk) en iPod. Ja, er staan ook apps op mijn iPhone die ik nooit gebruik en die dus ook niet echt nodig zijn. Maar er zijn ook apps die ik niet meer zou kunnen missen:

1. WW Capitals (game): ik ben dan wel een zelfverklaarde hoofdsteden-kenner maar dat talent moet onderhouden worden en dit spelletje is daar perfect voor. Ideaal om enkele lege minuten te vullen.
2. Dropbox (bestanden delen): concreet voorbeeld: ik bedenk 's middags op het werk een gerechtje om 's avonds te eten (en bedenken is in dit geval op de site van Dagelijkse Kost kijken), ik zwier het recept in mijn dropbox, in de winkel zie ik op dropbox-app welke ingrediënten ik moet kopen en 's avonds in de keuken haal ik de iPad erbij om te zien hoe ik die lekkere spaghetti juist moet klaarmaken. 
3. Camera Plus/Instagram/Diptic/Snapseed: er bestaan honderden foto-apps, zelfs de grootste kluns kan nu in een handomdraai prachtige foto's maken. Iedereen fotograaf!
4. En mijn nieuwste aanwinst: Songpop! Een spelletje waarbij je om ter snelst moet raden welk liedje er gespeeld wordt. Je kan tegen vrienden en onbekenden spelen. Echt leuk en dit zijn woorden van iemand die anders nooit spelletjes speelt. Nooit. 

En naar het schijnt kan je ook telefoneren met een iPhone. Mmm, ik denk dat ik toch maar wat eurootjes ga beginnen opzij leggen. Dan maar hopen dat de mijne het begeeft op het moment dat de iPhone 5 verschijnt. Dat zou een mooi toeval zijn. 

Dit liedje zat in mijn Songpop wedstrijd tegen Raf D. (glansrijk door mij gewonnen met 16771 tegen 4280). Doet me wegdromen van onze reis naar Californië die er in september aankomt. Ah ja, daar heb ik ook nog geld voor nodig. Die consumptiemaatschappij toch! 




donderdag 2 augustus 2012

35, Op Radio 2, La Complainte Pour Sainte Catherine (1975)


Ik luister niet graag naar Roos Van Acker op de radio. Toch niet als ze presenteert. Zingen daarentegen, dat mag ze van mij volop doen. Studio Brussel mag trouwens dringend nog eens een hitje van Eden (Morning Bear of My Boat bijvoorbeeld) door de ether jagen. Ik zag die groep ooit live in Bouckenborgh in Merksem en zal de wiegende heupen van de blondine aan één van de twee zangmicrofoons nooit vergeten. Later zou die blondine bekend worden als Roos Van Acker.

Het is niet natuurlijk niet evident om in de voetsporen van Tomas De Soete te treden. Maar toch heb ik het gevoel dat de talenten van Roos elders liggen. Om die reden luisteren wij al een hele vakantie niet naar Studio Brussel ’s morgens maar naar Radio 2. Af en toe ergeren we ons daar ook hoor, zeker als de luisteraars de muziek mogen kiezen. Want om de een of andere reden antwoordt iedereen hetzelfde op de vragen:

beste song aller tijden: Summer Of ’69 van Bryan Adams
beste plaat voor op de dansvloer: You’re The First, The Last, My Everything van Barry White
ontroerendste plaat: De Roos van Ann Christy

Is er dan geen redactie bij Radio 2 die de keuzes wat kan sturen? Stiekem heb ik al een tijdje zin om eens een licht afwijkende keuze door te sturen:

beste song aller tijden: Satan Is In My Ass van Evil Superstars
beste plaat voor op de dansvloer: Territorial Pissings van Nirvana
ontroerendste plaat: To Eve The Art van Cradle Of Filth

En dan maar hopen dat de slapende redactie ook die ochtend niet wakker is en die nummers zonder nadenken uitzendt.

Voor de rest niets dan lof voor Radio 2. Ik heb zelfs bijna, heel impulsief, de Radio 2 Topcollectie Franse Klassiekers gekocht op iTunes. 100 nummers voor 12,99 euro. Daar kan je toch niet voor sukkelen?  Ik zou het echt moeten doen, alleen al voor dat ene nummer dat op de compilatie staat: ‘Complainte Pour Sainte-Catherine’ van de zussen Kate & Anna Mc Garrigle. Ik zag ooit op tv de leden van ‘De Bende Van Wim’ dit nummer brengen met een koor, ergens in een kerk in Frankrijk. Tranen in mijn ogen. Onvindbaar op YouTube maar wel voor eeuwig gekerfd in mijn ziel.

Nog een weetje om mee af te sluiten: Kate Mc Garrigle heeft met Loudon Wainwright (ja, dé Loudon) twee kinderen gemaakt: Rufus en Martha (ja, dé Rufus en dé Martha!). Wat een familie!

Net zoals Radio 2!  Altijd dicht bij jou!


Picture by Mark Seliger