maandag 30 april 2012

35, In De Zeppelin, Whole Lotta Love (1973)

En dan is het nu tijd voor ... reclame. Hoe leuk is het om te voet naar je stamcafé te kunnen gaan? Cafés zijn er genoeg in mijn buurt maar toch zit ik er nooit. Die van het Sint-Jansplein zijn geen spek voor mijn bek. Uitgezonderd de Rode 7 natuurlijk maar dat is geen echt café. Ik ben wel eens met Koen F. naar een etablissement op het Sint-Jansplein geweest maar we zijn toen gaan lopen wegens overschrijdend gedrag van het vrouwelijk cliënteel (vorm u een beeld met de woorden lelijk, zat, oud, geurtje en u weet het wel). De Caravan en de Zum (ook op het Damplein) zijn wel vlakbij gelegen toppers maar ook geen echte cafés. Voor een Bolleke of een pintje nam ik tot voor kort steeds de fiets naar het verre Borgerhout. Hippe bars pluk je daar als paddenstoelen: Bar Leon, Plaza Real, Mombasa, De Kroon ...

Tot voor kort. Want nu is er eindelijk een goei café op wandelafstand: de Zeppelin op hetzelfde Damplein. Voor de lezers die Engels kunnen, zie hieronder wat ik erover schreef op www.spottedbylocals.com/antwerp. De lezers die geen Engels kunnen die moeten maar eens afkomen naar het Damplein. Ik ga graag met u mee.


Zeppelin – Great addition to Damplein

Zeppelin Antwerp (by Igor Daems)
Image by Igor Daems
Antwerp’s Damplein used to be a very grey and desolate square next to the railway where you would only go if you wanted to buy a cheap table or chairs at Belgica Furniture. But the coming of Park Spoor Noord changed things. Coffee bar Zumand restaurant Caravan were the first to see the potential of this square next to Park Spoor Noord. Bar Zeppelin is the latest newcomer.
Like Bar Leon in Borgerhout they serve an interesting mix of excellent beers, cocktails and great coffees. That makes it an ideal stop no matter the time or occasion: there is always a great drink to be discovered. Also great and quite unique for Belgium: they serve you free tap water. There is plenty of reading material and free wifi so you won’t feel bored. And when the sun shines, you can take your drink, magazine, laptop, … outside. I’m already curious what the next thing will be on this rapidly changing square …
Details about this spot (Show on map)
Zeppelin WiFi available | Bars, Coffee & tea | Coffee € 3
Damplein 13 | Stationsbuurt | +3236891662
Wed – Sun 11:00 – 04:00

zondag 29 april 2012

35, De Vlaamse Alpen, The Wall (1979)

Jongens, heb ik me gisteren toch wel een jongensdroom van jewelste gerealiseerd zeker?  In 1987 zag ik de Colombiaan Lucho Herrera de cols van de Tour de France op dansen. Toen wist ik dat ik ook een klimmertje wilde worden. Ik reed in die zomer en in vele zomers daarna bijna elke dag met de fiets naar het Peerdsbos. Daar bevond zich de steilste brug van de hele omgeving: de brug over de E19 richting Brasschaat. Honderden, nee duizenden keren heb ik die brug opgereden. Spurtend, demarrerend, afwachtend. Net zoals in de echte koers. Ik wist wel dat de cols in de Tour net iets langer waren maar toch. Ik droomde dat ik na Lucien Van Impe de eerste Belg ging zijn die een bolletjestrui ging dragen.

25 jaar later moet ik toegeven dat ik in mijn leven nog geen enkele echte col ben opgereden. Maar ik heb gisteren wel voor de eerste keer de bergjes van de Ronde Van Vlaanderen bedwongen. Ook geen cols maar toch al steviger klimwerk dan de brug aan het Peerdsbos. De Kluisberg, de Trieu, de Oude Kwaremont, de Paterberg, de Taaienberg, de Steenbeekdries en de Eikenberg: ze staan nu allemaal op mijn palmares. En het beste nieuws: ik voelde mij weer even klimmer als toen ik 11 was.

(dat ik de Koppenberg niet ben opgeraakt wegens te glad (en misschien ook wel te steil), dat bedek ik even met de mantel der liefde, ok?)








dinsdag 24 april 2012

35, In De Platenwinkel, A Faint Smile (2001)

Afgelopen zaterdag was het Record Store Day. Ik ging deze heuglijke dag vieren in de FatKat en kocht er, amongst others (Lee Ranaldo, Flying Horseman), Grown Savage van Mauro Pawlowski. Enkel te koop tijdens Record Store Day, enkel op vinyl. Een keigoeie plaat die ik hier natuurlijk niet kan delen want muziek lekken op het net, dat is iets voor een generatie na mij. Het doet me wel reikhalzend uitkijken naar nog eens een volledige soloplaat van Mauro. Songs From A Bad Hat vond ik echt een toppertje en daar mag wel eens een part two aan gebreid worden. Dus Mauro, na de dEUStour, als den Tommy nog eens een filmpje opneemt, misschien, Mauro, misschien?



zondag 22 april 2012

32, Antwerpen, Running Scared (1961)

Het was weer een hoogdag voor alle lopers vandaag in Antwerpen met de Ten Miles en de Antwerp Marathon. Ikzelf liep tien mijlen, niet zonder moeite of pijn, maar wat dan gezegd van al die helden die de marathon hebben gelopen? Fan-tas-tisch hoor. Toen ik ze bij het uitkomen van de eerste tunnel ging aanmoedigen bloedde mijn hart wel een beetje. Ik had er graag bij geweest maar tegelijk weet mijn pragmatische zelf dat dat helemaal niet kan wegens helemaal niet voorbereid en dan gaat dat niet, 42 kilometer lopen.

Ik was er ooit wel bij. Vier jaar geleden liep ik mijn eerste marathon. Ik begon aan de voorbereiding toen ik, na vijf jaar ge-samenwoon, opnieuw alleen woonde met me, myself and I. Lopen was toen een soort uitlaatklep, therapeuten zouden het zeker uitleggen als "het verwerken van een aantal dingen". Ik stond toen in putje winter om half acht op om 30 kilometer te gaan lopen. Op een zondag. Bij min vijf. Zot!

Na maanden voorbereiding en onthouding van allerlei leuke dingen (drank, vrouwen, ...) was er eindelijk dé dag, 20 april 2008. Een keerpuntje in mijn leven. Want ik ging een marathon lopen en ik had het gevoel dat ik voor het eerst in mijn leven echt iets bereikt had, helemaal alleen. Ja, ik heb afgezien. Ja, ik heb gedacht aan stoppen. Kijk maar naar onderstaande foto.  Maar dankzij vele supporters heb ik volgehouden en kwam ik na 3 uur 47 minuten strompelend over de streep op de Grote Markt van Antwerpen. Een van de mooiste ervaringen van mijn leven.

Aan alle helden en heldinnen die vandaag een marathon hebben gelopen: een geweldige proficiat! En geniet van die stramme spieren morgen.





zaterdag 14 april 2012

18, Brasschaat, Poep In Je Hoofd (1994)

'Zal ik jou eens effe lekker in je bek schijten? Of heb je al poep, poep in je hoofd?'

Niet mijn woorden maar die van de legendarische punkgroep De Raggende Manne. Gooi daar een ferme scheut gitaren bij en loeiharde drums en je krijgt een explosieve schijf van 1'14", een ideaal medicijn voor de puberende puber die zich eens helemaal wil laten gaan.

Als ik dit nummer opzet dan zie ik het weer zo voor mij: de beruchte Brasschaatfeestjes. Zo noemden wij de bijeenkomsten in Brasschaat wanneer de ouders van drie broers op skireis waren en hun huis werd omgetoverd tot een festivalweide met muziekinstallatie, dansvloer, tent, frituursnacks en al. En bier. Veel bier. We hadden toen allemaal lang haar en we droegen T-shirts van Metallica en Rage Against The Machine. We gooiden onze frustraties en ons RIP-Kurt Cobain-verdriet van ons af door keihard te gaan op dit en andere gitaarliederen. Pogo in de living, stagediven in de zetels, kotsen op het toilet, meisjes binnendoen op het bankje buiten. In die volgorde of een andere. Dat maakte niet zoveel uit, achttien jaar geleden.

En na al dat gerotzooi moesten de niet-Brasschatenaren in het holst van de nacht nog helemaal met de fiets over die ellendig lange Bredabaan terug naar Schoten, Merksem of Ekeren. Amai! Maar nu bedenk ik mij dat de Brasschatenaren wel die smerige fuifzaal opnieuw moesten omtoveren tot een deftige Brasschaatse woning. Ook amai!

Dames en heren, vrienden en vriendinnen, alle stoelen aan de kant. Doe uw haar los en sommeer uw huisgenoten in de living. Klik op play en gaan maar!










donderdag 12 april 2012

35, Bij de bakker, Weather Storm (1994)

Een doordeweekse conversatie bij de bakker deed me het weer beseffen: koetjes en kalfjes zijn geen spek voor mijn bek. Het gesprek ging als volgt:

"Het is ne kouwe Pasen dees jaar" zei de bakkersvrouw.
"Ja. Niet aan te doen. Nog twee chocoladen koffiekoeken erbij" zei de klant voor mij.
"Wat is dat voor een taart?"
"Dat is ne biscuit. En die andere is op basis van bavarois. Dat is lekker, zenne."
De klant zweeg en stond besluiteloos van het ene been op het andere te wiegen. Tot hij plots naar boven keek.
"Heeft de Staf die klok nog altijd niet laten maken?" De klant wees naar het bovenste schap.
"Nee, de zekering is eens gesprongen en we dachten dat het met die klok te maken had. Maar dat was niet. En dan hebben we het maar zo gelaten."
"Oh."
"En den deze is met yoghurt"
"Ah, nee, eikes. Geeft maar die biscuit."
"Dewelke?"
"Oh, da is eender."
"Nee nee, den deze is afgewerkt met melkchocolade en den andere met pure chocolade."
"Het is toch eender, zenne. Chocolade is chocolade."
"Ok, dan komt het op 15 euros en 10 centjes."
Enzovoort.

Waarom ik u dit vertel? Wel, omdat ik:
1) geweldig kan genieten van dit soort conversaties
2) ik niet in staat ben om hetzelfde soort conversatie te voeren

Als men mij bij de bakker zegt: "nogal een weer, hè meneer", dan sta ik altijd met mijn mond vol tanden.
1) omdat ik meestal niet weet wat voor een weer het is (ik ben daar zo niet mee bezig, 's ochtends vroeg) en naar buiten kijken om even te checken dan belachelijk is
2) omdat ik echt niet weet wat te antwoorden, "ja" lijkt me ze kort en "nee" niet gepast

Soms oefen ik op voorhand en heb ik wel een snedig en passend antwoord klaar. Maar je zal het altijd zien, dan vragen ze niet naar het weer, die dekselse bakkersvrouwen. Dan hebben ze plots alle aandacht voor de mama met kind dat net de winkel binnenkomt of zijn ze plots druk bezig met het schikken van de pateekes.

Conclusie? Ik denk dat ik eerder een observator ben dan een echte deelnemer van het alledaagse leven. Laat mij maar kijken en luisteren naar de mensen. Weer of geen weer.










maandag 9 april 2012

35, In de stad, Big Exit (2000)

Gelezen en keihard goedgekeurd in De Standaard Magazine. Een interview met Noémie Schellens, de Leuvense stadssopraan.

DSM: "Waarin zit de poëzie?" (in de stad)
Noémie: "In de lichtjes 's nachts. In al die levens die elkaar zien kruisen. Eigenlijk heeft de stad iets van de zee: af en toe slorpt ze je helemaal op en geeft de massa mensen je energie, maar soms wil je je anoniem laten drijven en alles langs je heen laten gaan. Ik vind dat tof: heel rustig bij jezelf zijn terwijl om je heen alles gonst. Dat gedetacheerde doet me denken aan hoe ik als kind in de auto naar Parijs zat en ervan genoot om vanuit die cocon naar buiten te staren."

I couldn't agree with her more. Op dit moment zou ik nergens anders willen wonen dan in de stad. Ik geniet er echt van om op de Rooseveltplaats even stil te staan en te kijken naar al die voorbijlopende -fietsende -trammende mensen. Je ziet er de hele wereld en iedereen heeft zijn verhaal. Ideaal om inspiratie op te doen. En als ik de stad even beu ben dan pak ik de fiets en hop, weg zijn wij richting velden, dorp, haven of kanaal. Zo lang ik maar kan terugkeren naar de stad.



Uit de prachtige stadsplaat "Stories from the city, stories from the sea", dames en heren ik breng u PJ Harvey met Big Exit:


vrijdag 6 april 2012

35, Antwerpen, Raspberry Beret (1985)

Waar ik vrolijk van word? Wel, van een aantal dingen zo blijkt na een korte breinstorm met mezelf:

- de eerste duik in het zwembadwater waarbij je je zorgen van je af voelt glijden
- in een bed met verse lakens stappen en weten dat je er minstens negen uur in kan blijven liggen
- de verkwikkende douche na een intense fietstocht
- een theetje, anytime, anywhere
- eens goed vastgepakt worden door mijn liefje (maar, liefje, als ik zeg dat het pijn begint te doen, dan moet je wel effe loslaten ok?)
- een weekend van drie dagen

En van deze liedjes. Vooral bij nr.1 slaan mijn heupen wegen in where no hip has gone before ...

3. Hope Of Deliverance - Paul Mc Cartney
2. Handle Me With Care - Traveling Wilburys
1. Raspberry Beret - Prince


maandag 2 april 2012

28, Carmel-by-the-sea, Who Are You (1992)

Verhaaltjes op aanvraag, dat kan. Mijn broer dacht out of the blue aan onze belevenissen in Amerika acht jaar geleden en omdat het vandaag zijn verjaardag is, hierbij een verslag van een avontuur in de US of A.

Het mooiste strand ter wereld is niet dat van Copacabana. Ook niet dan van Cancun of Bora Bora. En, helaas, ook Middelkerke kan geen aanspraak maken op deze prijs. Het mooiste strand ter wereld is dat van Carmel-by-the-sea in Californië, Amerika. Maar, als je er bent: boer, let op je kippen! De gebroeders Daems hebben dit proefondervindelijk vastgesteld op een trip door West-Amerika. Een van de eerste dagen van die vakantie reden zij van San Francisco langs de kust naar beneden richting Los Angeles. Ze stopten in Carmel want Jens wist dat Clint Eastwood daar burgemeester was en een korte pauze op het strand van de Clint leek hem wel een tof ideetje.

De eerste 10 minuten stonden ze sprakeloos op het strand. Betoverd door de schoonheid van zand, zee en zon. Dan deden ze hun schoenen uit en streken ze neer in het mulle zand. Ze genoten van wind en van water, van wind en van water, van water en wind. Enkele meters voor hen zat een vrouw met twee kinderen op het strand en enkele meters boven hen patrouilleerde enkele meeuwen. De kinderen liepen richting zee en de vrouw erachter. Ze lieten hun strandtas enkele ogenblikken onbewaakt achter. En dan gebeurde het. De meeuw zag zijn kans schoon. Hij landde als de beste para van een topleger vlakbij de strandtas en haalde met zijn snavel een plastieken tas uit die tas. Hij reet de tas bliksemvlug open, nam de lekkere inhoud in zijn snavel en vloog weg. De vrouw had het gevaar snel door maar ze kwam te laat met haar molenwiekende armen en haar luid geschreeuw. De meeuw was weg met de familiale lunch: een lekker kipje. Dat zal wel gesmaakt hebben.

De gebroeders Daems hadden geen kip bij en werden met rust gelaten. Ze voetbalden nog even op het strand (Igor klopte Jens met 5-1) en vertrokken toen opnieuw met hun huurwagen zuidwaarts langs de prachtige kust van Highway 1. Chauffeur Igor had toen trouwens zijn rijbewijs niet bij, maar dat is een ander verhaal.

Onderweg luisterden ze naar muziek in de wagen, vooral naar hun gezamenlijk held Tom Waits.