woensdag 28 maart 2012

35, Antwerp Cruise Terminal, Take Me To The River (1978)

"Het Leven Zoals Het Is" - in de Antwerpse Cruise Terminal.

Aanleiding: al die mensen die ons vragen: "wat doen jullie daar eigenlijk een ganse dag in die cruiseterminal?"

07.00 uur
Ik parkeer mijn Velo en loop met een bang hartje naar de cruiseterminal. Mooi weer betekent altijd veel volk op de kaai en dat betekent helaas ook veel achtergebleven vuil op de kaai. Ik open de deuren die open moeten zijn en steek de lichten aan die aangestoken zijn. En dan begeef ik mij op de kaai. Ja hoor, het ligt er weer verschrikkelijk bij. Lege flessen, sigarettenpeuken, blikjes, etensresten, omgegooide vuilbakken en de kers op de vervallen taart: een plas kots vlakbij de ingang waar straks de passagiers moeten passeren. Ik ontferm mij over het vuil, collega Freddy kuist het overgeefsel op. Glamoureus onze job? I think not.
07.15 uur
Cris, de dakloze die resideert onder de trap van de cruiseterminal roept mij: "Igor, moet ik komen helpen met opkuisen?" Graag Cris, graag. Maar had je dat niet een kwartiertje vroeger kunnen vragen?
08.00 uur
De AIDAluna komt aan. Eerst zwaait hij nog, vlak voor de terminal. Een indrukwekkend gezicht, telkens weer. Een 252meter lang schip dat draait op de Schelde: u moet het eens gezien hebben. Ondertussen zijn ook alle medewerkers en bevoegde personen toegekomen. Iedereen is klaar voor de eerste cruise van het jaar.
08.30 uur
Ik brief de nieuwe medewerkers van Securitas die instaan voor de toegangscontrole en de beveiliging. 2.500 passagiers zullen vandaag ontschepen en ook weer inschepen. De agenten van Securitas glimlachen en zien het nog zitten. Nu nog wel ja.
09.00 uur
Ik ontmoet de Security Officer van het schip. Het is de eerste keer dat de AIDAluna in Antwerpen aankomt, we maken enkele afspraken over de beveiliging terwijl we een koffietje drinken in één van de vele bars op het schip. De Security Officer is heel blij met onze faciliteiten in de terminal (X-raymachine, metaaldetectiepoort). Natuurlijk, dat is minder werk voor hem en zijn ploeg.
10.46 uur
Het is nu een drukte van jewelste aan de cruiseterminal. Passagiers stappen op bussen, op de paardetram, op een koets. Of ze lopen te voet de stad in. Ze komen altijd terug met een glimlacht op het gezicht en met hopen chocolade, Belgisch bier en winkeltassen van elke mogelijk winkel op de Meir. De Antwerpse middenstand mag ons dankbaar zijn.
11.13 uur
Ik eet gauw enkele boterhammen die ik de avond voordien heb gesmeerd. Met een stuk salami in mijn mond beantwoord ik enkele telefoontjes en check ik enkele mails.
12.34 uur
De eerste wandeltours zitten erop en heel wat passagiers willen terug aan boord om te gaan lunchen. De drukte begint in de transitzone: elke passagier wordt gecontroleerd zoals in de luchthaven. De onervaren Securitasagenten slaken hun eerste zuchten. Liesbeth, Freddy en ik helpen waar we kunnen.
13.47 uur
Ik zit even op het toilet, de eerste keer vandaag. Net als ik even op mijn gemak zit (haha!) hoor ik een stem door mijn walkietalkie: "Securitas voor Igor! Securitas voor Igor!". Ik haast me naar de security. "De machine blokkeert! We kunnen niet verder!" Lichte paniek alom. Ik ken het toestel al wat langer dan vandaag en met een simpele duw tegen de machine schiet die terug in gang. "Amai, wauw, bedankt Igor!"
14.45 uur
Ik neem snel enkele happen van het broodje dat mijn lief liefje is komen brengen en ik drink een slok koud geworden thee.
14.46 uur
Ik ga terug helpen bij de security. Man, wat een drukte. We proberen de wachtrijen voor de passagiers zo kort mogelijk te houden. Man, we doen ons best. Ik zie de agenten van Securitas afzien. Ja, een cruise doen: niet echt een plezierritje.
15.56 uur
De fietsers komen terug aan de terminal. Zij zijn enkele uren vroeger vertrokken voor een tochtje. De begeleider vertelt me dat ze tot Hoboken zijn gefietst, daar de veerpont hebben genomen tot Burcht en via linkeroever en de fietserstunnel terug aan de terminal zijn gereden. Hij is onder de indruk van de fietspaden in Antwerpen. Fietsbegeleider zijn op een cruise: het lijkt me plots de mooiste job ter wereld. Elke dag een fietstochtje maken (eerst als prospectie, dan met de groep), daarna de fietsen in orde brengen en de tocht van de volgende dag uitstippelen. In een andere haven/stad. Wauw.
16.32 uur
Een officiële delegatie van stad, haven, loodswezen en agentschap betreed het schip en ontmoet de kapitein, de stafkapitein, de hotel manager en de club director op de brug van het schip. Ik vertegenwoordig de stad en geef de kapitein Antwerpse Handjes en een bolder. Wauw, van op de brug heb je echt wel het beste zicht ter wereld. Ik zie een ponton vol zonnebadende mensen, het Steen en de Kathedraal die in het stralende zonnelicht nog mooier is dan anders. Ondertussen bedankt de kapitein ons voor al die goede service. Ik zucht en nip van mijn fruitsapje.
17.00 uur
Het door ons bestelde muziekbandje geeft van jetje op het wandelterras. Ze zitten strak in het pak, hun trompetten klinken scherp en de drummer speelt in de maat. Alles ok denkt u? O nee. De AIDAluna blijft een uur langer dan gepland liggen en ik ben vergeten het bandje te verwittigen. Normaal spelen ze tijdens de afvaart. Nu zijn ze dus een uur te vroeg. Ach ja.
17.19 uur
Ik ontmoet een rasechte Antwerpenaar op het wandelterras die blijkbaar aan mijn gezicht (of is het mijn gele jas?) kan zien dat ik iets te maken heb met het schip. Hij spreekt mij aan in supersappig Antwerps.
"Menier, wanneer vertrekt 'm?"
"Om zes uur."
"Ah, mor oep de websaait stoend vijf uur, hè."
"Hij vertrekt een uur later."
"Das goe manneke. Maar joa, just is just, hè."
Ter info: dergelijke gesprekken voeren wij op een dag als vandaag een keer of honderd. Of duizend.
17.45 uur
De laatste passagier is aan boord gegaan, we mogen beginnen opruimen. Iedereen is blij en opgelucht.
18.00 uur
De gangway wordt losgekoppeld en de bootmannen gooien de meertouwen los. De AIDAluna vertrekt. Altijd een fijn gevoel. Daaaaag! En tot volgende woensdag voor een dag van hetzelfde. En waarschijnlijk ook weer helemaal anders.







maandag 26 maart 2012

35, iPadland, Foolish Games (1997)

In de Apple Store op Lincoln Road in Miami kon ik de verleiding niet langer weerstaan. Als iPod, iPhone en MacBook Pro bezitter was de iPad nog het enige Appletje dat ontbrak in mijn collectie. Wàs inderdaad. Want ik heb er eentje gekocht. En you know what, ik had er beter drie gekocht. Want mijn huisgenoten zijn zo'n fan van de iPad, dat kunt u niet geloven. Het liefje is ondertussen Angry Bird kampioen. En die andere huisgenoot, de Miles, heeft ook zijn favoriete spelletje gevonden. Muisjes vangen, op de iPad dus. Kijk maar:


En ik? Ik stond erbij en keek ernaar. Ook leuk :-)


woensdag 21 maart 2012

35, Antwerpen, The Light Will Stay On (1996)

Wat is dat nu toch? Dat is nu al de derde keer in een paar weken tijd dat ik iemand in een professionele context hoor zeggen: "dat is echt een azurenstukje!" terwijl ze natuurlijk huzarenstukje bedoelen.

Huzaren waren licht bewapende cavaleriesoldaten uit het Hongaarse leger die blijkbaar serieuze krachttoeren konden uithalen. Ze aten vaak huzarensalade: een salade van aardappelblokjes, rundsvlees, augurken enzo. Een koude salade, ah ja, want vuur maken in vijandelijk gebied was niet makkelijk, ook niet voor de Huzaren. Voilà, nu zijn we weer bij.

Tijd om er een huzarenstukje van een lied bij te halen. Dit is roomschuits één van de mooiste liederen die ik ken.






vrijdag 9 maart 2012

35, Antwerpen, Love Cats (1983)

Ik moet u nog voorstellen aan onze nieuwste huisgenoot:

Naam: Miles (Milo)
Leeftijd: 7 jaar
Gewicht: vertrouwelijk
Karakter: ja

Het is een raskater, wel met zonder balletjes dus de stamboom zal bij hem eindigen. Hij is meegekomen met het liefje. Hij miauwt. Nogal veel. Hij heeft een aandachtsissue en een nogal vochtige zuigreflex wat erop zou kunnen wijzen dat hij te snel bij zijn mama is weggehaald. Denken we, want we zijn geen dierenarts natuurlijk.

Voor de rest is hij ultrasupermegalief behalve wanneer hij zijn loeten heeft.

Hij is te bezichtigen bij ons thuis. Als u hem wil voederen: de langwerpige Whiskassnoepjes, te vinden in de betere supermarkt, vallen serieus in de smaak!





zondag 4 maart 2012

10, Zeebrugge, Let It Be (1987)

25 jaar geleden stond ik met mijn voetbaltas met de sporttas in de hand te wachten op de rest van de miniemenploeg van Simikos. Het was een uitwedstrijd die dag dus verzamelden we op de parking van het Sint-Michielscollege in Schoten tot iedereen van de ploeg er was en we in colonne naar de tegenstander reden. In de wagen vertelde één van de medespelers dat er een grote ramp was gebeurd met een schip in de zee en dat er vele doden waren gevallen. Toen ik later die dag terug thuis kwam vertelden papa en mama het hele verhaal en 's avonds zagen we dan de eerste beelden van de gezonken Herald of Free Enterprise op tv. Ik weet nog heel goed dat ik danig onder de indruk was.

Als steun voor de slachtoffers werd Ferry Aid opgericht, een initiatief van Paul Mc Cartney en Boy George. Ze namen Let It Be op met nog honderd andere artiesten en brachten het uit als benefietsingle. De volgende vrijdag in den bazaar (de GB in Schoten) zag ik het singletje liggen en van mama mocht het mee in de winkelkar. Toen bestond mijn muziekcollectie niet langer alleen maar uit een cassetje van Rob De Nijs en een singletje van The Bangles!

Natuurlijk draaide ik dit plaatje grijs. En sinds ik terug een platenspeler speel ik het af en toe nog eens. Ik blijf het fantastisch vinden, vooral de intro met Paul Mc Cartney en de fantastische bijdrage van Kate Bush, net voor de massale samenzang. Een fameuze steunbetuiging aan alle slachtoffers en hun familieleden.

25 jaar geleden al. Djeezes.

Wie trouwens de meeste eighties-sterren kan spotten in de clip krijgt van mij een prijs.







vrijdag 2 maart 2012

35, Brugge, Medicine (2012)

Het gaat goed met mijn lief en mezelf. Super goed, zelfs. Daar hebben we geen bewijzen voor nodig. Maar af en toe is er toch een toevallig-of-niet fenomeen dat ons eraan herinnert hoe goed we wel wedstrijden, euhm ... ik bedoel matchen.

Gisterenavond kwam ik thuis van een café-avondje met de badmintonvrienden in De Moeskop. Mijn liefje lag in bed te lezen. Ik stap de badkamer in om mijn tanden te poetsen en daar vind ik een kaartje en een cd. Op het kaartje stond een lieve boodschap geschreven, op de cd staan mooie nieuwe liedjes van Tindersticks. Lief hè?

Nu wil het toeval dat ik diezelfde cd gisteren voor mijn lief had gekocht voor haar aankomende verjaardag. En dus hebben we weer dezelfde plaat voor mekaar gekocht. Dat gebeurde ook al hier.
We kunnen misschien een dubbele-plaat-collectie beginnen?

Dinsdag gaan we trouwens, op de vooravond van haar verjaardag, Tindersticks live zien in Brugge. We kunnen dan elk onze cd laten signeren :-)

PS: bij het herlezen dacht ik dat er stond: "dinsdag gaan we trouwen ...", amai dat zou wat zijn, hè?