dinsdag 28 februari 2012

6, Anderlecht, Sign 'O' The Times (1987)

Die prachtige Belga Sport reportage over Jan Ceulemans bracht me in een nostalgische bui. Wat hadden we vroeger toch fantastische voetballers. Niet alleen de Caje zelf maar ook Eric Gerets, Walter Meeuws, Luc Millecamps, René Vandereycken en andere mannen met baarden. Mannen met karakter ook, echte vechtjassen. Ik dook mijn archief in om die geweldige tijden van het Belgisch voetbal nog eens te herbeleven. En look what I found. Het jaarboek 1983-1984 van mijn toenmalige favoriete club Anderlecht.

U ziet:
- de cover van Anderlecht, mijn club
- de backcover met reclame voor Visa-sigaretten
- Frank Vercauteren die reclame maakt voor doppel douchegel
- een foto van mijn grote idool Enzo Scifo, het manneke was toen amper 17 jaar, begot

Volgende keer vertel ik het verhaal van toen ik met mijn papa live ging kijken naar Anderlecht. Amai, daar zal u nogal mee lachen, dat kan ik nu al voorspellen.







donderdag 16 februari 2012

36, Antwerpen, The More You Ignore Me, The Closer I Get (2012)

Ook dit jaar volg ik schrijfles, vijf donderdagen lang, van personage tot verhaal. Dit was het huiswerk van week 3. Netjes op tijd door mij gemaild naar de juffrouw maar door een plots griepopstoot ben ik vorige week niet in de les geraakt. Die heeft recht op een tweede kans, dacht ik.

De soundtrack komt van de nieuwe star-in-wording Sharon Van Etten. Hier met een cover van Morrissey: The More You Ignore Me, The Closer I Get. Heerlijke titel.


LIEVEN OP HET BEELD

Ook op de dag dat Lieven met zijn hoofd te pletter sloeg op de kasseien van het grootste plein van de stad at hij een koek en een ei als ontbijt. Een kopje thee werd hem zoals elke ochtend aangereikt door Ellen, net op het moment dat hij het laatste stukje koek in zijn mond stak. Na de thee ongestoord te hebben opgedronken stond hij op van tafel en nam zijn rugzak die klaarstond in de hoek van de opgeruimde studentenkamer.  Hij kuste Ellen, die opgewekt de afwas deed, hard op haar mond en verliet hun appartement.

Hier sta ik nu, zegt hij tegen zichzelf. Dit is het moment, nu moet het gebeuren. Alles was volgens plan verlopen. Hij had de bus van 8.47 uur genomen en was uitgestapt in het centrum van de stad. Hij had 3 minuten gelopen naar café Spek en Eieren in de Kerkhofstraat. Daar had hij zich aan het afgesproken tafeltje gezet van waar hij zijn kameraden van het actiecomité één voor een zag binnenkomen.  Eens voltallig liepen ze in peloton naar het plein. Lieven had eigenlijk nooit precies geweten waarom hij precies was aangeduid voor de opdracht. Maar zijn fierheid won het van zijn nieuwsgierigheid. Hij wou zij kameraden niet teleurstellen. Met een zetje van twee kameraden klom hij vlot op het voetstuk van het standbeeld dat centraal op het plein stond. Vandaar klom hij solo verder tot op de gekruiste armen van het beeld waar hij plaats had om zijn rugzak neer te zetten.    

‘Komaan Lieven, haast je. Straks staan die klootzakken hier.’ Lieven voelde zijn armen na de inspanning hevig beven terwijl hij de pot rode verf en de verfborstel uit zijn rugzak nam. Hij zocht naar een stabiele houding op het standbeeld en dat was een hele opdracht met zijn knikkende knieën en de hevige wind die zo hoog boven de begane grond vrij spel had. Hoogtevrees sloop zijn lichaam binnen als een onklopbaar virus. Hij zag een beeld van zichzelf als kleuter op een klimrek. Eerst triomfantelijk met beide handen in de lucht op de top. En dan die duw van dat gemene klasgenootje.

Loeiende sirenes haalden hem uit zijn gedachten. Hij stak de verfborstel in de pot en deed waarvoor hij gekomen was.  Hij begon het hoofd van het beeld met wilde halen te bekladden met verf.  Tijdens het schilderen had hij een perfect uitzicht over het plein. De kerk in de steigers, de hoge appartementsgebouwen, de waaiende bomen, het gekrioel van winkelende mensjes. En plots zag hij haar. In de hoek van het plein, aan café De Post. Haar groene bloemetjesjurk zou hij uit de duizend herkennen. Ze had haar handen verstrengeld in vreemde handen. En haar mond bewoog akelig dicht een vreemde mond. Het zweet brak hem uit en hij moest moeite doen om zijn anders altijd regelmatige ademhaling te kalmeren. Lieven zag zijn hele toekomst in een als een slecht gebouwd kaartenhuisje in mekaar storten. En de opdracht die kon hem nu gestolen worden.

Ondertussen was het een een drukte van jewelste geworden aan het standbeeld. Hij zag een brandweerwagen en een ladder die alsmaar verder uitschoof, in zijn richting. Blauwe en rode zwaailichten als discospots. Sirenes als de melodie van een bonkende technoschijf. Flitsen van fototoestellen als de onvermijdelijke stroboscoop.

Lieven stond plots op het hoofd van het beeld. Hij was blijkbaar nog hoger geklommen, net zoals die ene dag op de kleuterschool. Een koor van mensen riep hem toe. Hij zag politie, brandweer en zijn kameraden. En Ellen die blijkbaar was toegesneld. Er zat paniek in haar ogen die hij nooit eerder had gezien. Hij zag haar opengesperde mond woorden uitschreeuwen maar hoe meer hij probeerde te luisteren, hoe minder hij ervan begreep. Hij hoorde enkel nog een vreemd soort geruis, een testbeeld tussen zijn oren. Er zat nog maar één gedachte in zijn hoofd. Neerstorten ga ik toch, dan kan ik het maar beter zo elegant mogelijk doen.

Hij nam voor de laatste keer de borstel en schreef blindelings op de achterkant van het hoofd van het beeld. Dan gooide hij borstel, verfpot en rugzak naar beneden. Dan gooide hij zichzelf naar beneden. Een vlucht van enkele seconden. Een harde landing.

Het was een brandweerman die als eerste zijn laatste boodschap las op het beeld. Woorden die nu op toiletdeuren worden gekrast en op t-shirts worden geprint. Woorden die opduiken in folders van politieke partijen.

“Je bent een ei als je denkt dat alles koek en ei is! “




zaterdag 11 februari 2012

35, Berlijn, Walk Unafraid (1998)

Het is tijd voor een paar nieuwe schoenen. Die gedachte spookte vorig jaar al door mijn hoofd. Maar op de een of andere manier kon ik maar geen afscheid nemen van mijn laarsjes. Nu waren ze echt versleten en op, ze konden het elk moment begeven. Het was tijd voor hun welverdiend pensioen.

In Berlijn kocht ik nieuwe schoenen. Voor de liefhebbers: van het merk Fly Londen. Uiteraard werden het laarsjes, ietsje zwaarder dan de vorige. Maar het was dan ook vollen bak winter in Berlijn dus dat konden ik en mijn voeten goed gebruiken.



Op ons appartement liet ik mijn oude paar schoenen nog even alleen met mijn nieuwe paar. Kwestie van wat tips door te geven (ja hoor: goede arbeidsomstandigheden en al, niet echt stinkvoeten, maar je moet wel je leven lang hard werken). En dan was er het afscheid. Ik op mijn nieuwe schoenen terug naar huis. De oude zijn in Berlijn gebleven.
Zo walk ik weer unafraid door het leven.




dinsdag 7 februari 2012

5, Middelkerke, Don't Give Up (1986)

'Proficiat! U bent welkom op de Vintage & Vinyl avond van Dubieus Design in De Winkelhaak. U en uw plus 1 krijgen gratis toegang en een glaasje bubbels."



En zo kwam het dat wij op een ondergesneeuwde vrijdag verkleumd De Winkelhaak binnenliepen, gewoon omdat we daar ticketjes voor gewonnen hadden. Vele leuke design-dingen maar vooral ook vele dure design-dingen te koop daar. Niet dat we met lege handen in onze dikke handschoenen huiswaarts keerden. Er was ook vinyl te koop. Uit de drie bakken haalden we twee platen om toe te voegen aan onze alsmaar groeiende collectie: een Beatles-best-of-je en een album van The Specials. Voor 10 daarvoor-sukkelen-wij-niet eurootjes.

Ik moest tijdens de wandeling naar huis plots denken aan een andere keer toen ik uitverkoren werd. In het casino van Middelkerke, ergens in de jaren tachtig, werd ik door de bomma door een mensenmassa gestuurd. "Ga maar vooraan staan. Dan kunt ge beter zien!" zei ze. Er was daar een missverkiezing aan de gang. Voor ik het wist werd ik door presentator en spring-in-het-veld (en ook in andere dingen zou later blijken) Luc -himself- Appermont aangeduid om onschuldige kinderhand te zijn. De bomma heel fier, ik heel blij dat ik naast schaars geklede meisjes mocht plaatsnemen die ook weinig kleren aanhadden. Jaja, op mijn 5 jaar was ik al zeker van mijn geaardheid! Op mijn 10 jaar ook want ik herinner mij heel goed hoe opgewonden ik raakte bij de stem van Kate Bush in dit nummer. Ik nam Peter Gabriel er, trio-gewijs, graag bij.











zondag 5 februari 2012

35, Brasschaatse bossen en wegen, New Sensation (1991)



Zaterdagochtend: -8° en 1,5 uur gelopen. Zondagochtend: -9° en 2 uur gefietst. Fris aan de vis, dat zeker. Maar ook een nieuwe sensatie: ijspegels in de baard. Stalagtietjes aan mijn onderkin. Mensen keken mij vreemd aan, dat vind ik wel leuk. Wat ik denk dat er in die vreemde blikken ook een tikkeltje jaloezie zit. 'Wat een stoere bink!" lees ik dan hun ogen. Zeker even stoer als Michael Hutchence van INXS :-)