woensdag 30 november 2011

11, Merksem, Against All Odds (2004)

Wees als een postzegel, laat niet los voordat je je bestemming hebt bereikt. Tot je terechtkomt in een lavabo met lauw water waar je door een 11-jarig jongetje bent ingelegd om je van je envelop af te weken. Wanneer je definitief afscheid hebt genomen van je medereiziger dan word je te drogen gelegd. Om daarna met een daartoe aangekochte pincet in een album te worden gestoken. Mooi, in een speciaal daarvoor mooi geknipt plastiekje. Naast allemaal andere postzegels, je vriendjes voor de komende jaren.

En dan ligt die album jarenlang niets te doen in een garage. Tot je melancholisch baasje je herinnert en je met album en al meeneemt naar zijn huis. En je opnieuw wordt bewonderd.

Mijn bompa verzamelde jarenlang postzegels en ik, dankzij hem, ook (toch één jaar denk ik, daarna was ik het beu en had ik weer een andere hobby: met de rennerkes spelen bijvoorbeeld). Volgens een of andere catalogus uit 1987 was onderstaande reeks toen al duizenden franken waard. En dat ging alleen maar stijgen met de jaren.
De grote ontnuchtering kwam er enkele maanden geleden met een artikel in Humo. Postzegels zijn niets meer waard, er is een overaanbod en je mag blij zijn als een verzamelaar 10 euro biedt voor een verzameling van 1.000 postzegels ... Niets meer waard dus. Maar ik blijf ze mooi vinden:





vrijdag 25 november 2011

17, Barcelona, The Sign (1994)

Het is niet omdat ik nu regelmatig van hier naar daar naar ginder vlieg dat het altijd zo geweest is. Bijlange niet. Mijn eerste vliegreis was met toerisme naar Marokko en toen was ik al 22. Wij gingen met de familie altijd naar de zee of de Ardennen of Center Parcs in Nederland.
De eerste keer dat het wat verder ging was tijdens de laatstejaarreis van de middelbare school naar Barcelona. Zoveel jaren later blijven er alleen flarden van herinneringen over natuurlijk maar muzikaal gezien weet ik nog heel goed hoe het toen in mekaar zat. Je had de housers (de grote meerderheid van de jongens), de alternatieven (de grote meerderheid van de coole meisjes), de metalheads (een aantal jongens en de seuten (een aantal meisjes). En val nu niet van uw stoel maar ik was toen een metal-er. Met lang haar, een legerbroek, combats en een t-shirt van Gorefest ging ik die dagen naar de Kaddish in Schoten om er te gaan pinten drinken en headbangen (in die volgorde).
Op de laatste avond van de Barcelonareis mochten we uitgaan. We moesten enkel op tijd aan de bus zijn want diezelfde nacht vertrokken we terug naar huis. Op de een of andere manier belandde ik bij de housers-clan van de klas. In een kleine bar in een of andere oude wijk trokken we een feestje op gang met onze zelf meegebrachte cassetjes. De sangria vloeide rijkelijk en de een na de andere t-shirt werd uitgetrokken tijdens het housen (de meisjes waren er niet bij). Wat een feest.
Plots was het tijd om de bus op te zoeken. Daar aangekomen besefte ik dat ik wel mijn t-shirt opnieuw had aangetrokken maar niet mijn nieuw jeans-vestje. Ik dus terug op zoek naar die bar maar, en dat zullen de lezers die mijn oriëntatietalent kennen wel snappen, ik vond dat café niet terug. Ik dus maar terug naar de bus zonder jeans-vestje. Dat zou ik thuis mogen uitleggen ...

Tijdens het feest werd dit nummer ook gedraaid. Dat was nogal een hit toen. Je ziet dat ik een ruimdenkende metalhead was.


vrijdag 18 november 2011

35, Antwerpen, Terrible Love (2011)

15 jaar zijn, één van de beste nummers van 2010 coveren en er nog mee wegkomen ook, meer nog: ik ontwaar zelfs het vel van een kip op mijn armen. Dat verdient een vermelding op mijn blog!  You go Birdy:

dinsdag 15 november 2011

35, Antwerpen, She Sits At Home (2001)

Kaartavond met de bomma. Op de laatste plaats: bibi. Algemene reactie: "geluk in de liefde dat betekent geen geluk in het spel meer hè".

Toen was het nog andersom. Het kan verkeren zei degene die de Brederodestraat zijn naam gegeven heeft (denk ik toch).