dinsdag 25 oktober 2011

35, In Een Buik Vol Vlinders, Instant Street (1999)

Twee mensen, diep in een goddelijke nacht:

Hij: "Ik vind u schoon"
Zij: "Nee, ik heb gewoon lang haar"
En hij was verkocht. En plots waren de twee mensen één.

Soms dagdroom ik over de toekomst. Dan zie ik mezelf als oude bompa zitten in de zetel, kijkend naar de koers. Met een atlas naast mij om te volgen waar ze aan het fietsen zijn. Een boule de Berlin en een tas thee binnen handbereik. Een oude plaat van dEUS speelt op de achtergrond. In de tuin groeien toekomstige soepgroentjes.

Sinds kort fantaseer ik daar een bomma bij. Geen bomma die in de keuken kaaskroketten aan het maken is of die aan de tafel in de woonkamer foto's van koningen en prinsen in een boek plakt. Nee, mijn bomma zit naast mij in de zetel en kijkt gewoon mee naar de koers. En geniet even hard van Instant Street als ik. En als de koers gedaan is dan maken we samen soep.  

Ik ben blij want ik denk dat ik mijn toekomstige bomma heb gevonden:






vrijdag 21 oktober 2011

35, Bijna In Parijs, Rambling Rose, Clinging Vine (2008)

We waren al bijna op weg naar Parijs, de mannen van den badminton. Ah ja, het gerucht deed de ronde dat Carla Bruni bevallen was van Dahlia. En laat dat nu net het lijflied zijn van de pluimers. Elke maandagavond, na hevig gebadminton, met gehijg en gezweet, stapten we gezamenlijk de welverdiende douche in. En zongen we den Dahlia. Met de volgende lyrics:

"Den Dahlia, den Dahlia ... is een schoon bloemeke. Den Dahlia, den Dahlia ... is een schoon bloe-oe-oe-m."

Dus wij bijna op weg naar Carla & Sarko om onze persoonlijke hulde te brengen. Niet met goud, wierook of mirre maar met een lied. We waren zelfs bereid om het naakt en onder de douche te brengen voor Dahlia en Carla en Sarko.

Maar: het kind heet helemaal niet Dahlia maar Giulia. Merde toch!

zondag 16 oktober 2011

7 ofzoiets, Merksem, The Muppet Show (2011)

De geweldigheid van een weekend is recht evenredig met het zondagavondbluesgevoel. Bij mij toch. Kom ik op het wereldwijde web toch geen opkikker van jewelste tegen zeker. Een opkikker (ja, zo'n goeie woordspeling, die mag twee keer gebruikt worden) die ik vroeger, toen ik klein was, ook op zondagavond tot mij nam. The Muppet Show! (bent u nu mee met de woorspeling? Kermit? De Kikker?) Bij bomma en bompa Daems in de zetel, ergens tussen Het Liegebeest en Studio Sport in. Met zoveel hoogtepunten. En met het hoogste hoogtepunt van de in het hoogste balkon zittende Statler en Waldorf. Straks in een filmzaal near you.

STATLER: Boo!
WALDORF: Boooo!
S: That was the worst thing I’ve ever heard!
W: It was terrible!
S: Horrendous!
W: Well it wasn’t that bad.
S: Oh, yeah?
W: Well, there were parts of it I liked!
S: Well, I liked alot of it.
W: Yeah, it was GOOD actually.
S: It was great!
W: It was wonderful!
S: Yeah, bravo!
W: More!
S: More!
W: More!
S: More!



donderdag 13 oktober 2011

35, Bar Leon, Can We Start Again? (1999)

Bestel een Yogithee in Bar Leon en je krijgt er gratis een spreuk bij. Ik drink zelf liever gemberthee daar maar aan de overkant van de tafel was het dus met een wijsheid:

"We always can start again."

Een geruststellende gedachte. En, hoe kan het ook anders, daar is ooit een fantastisch lied over geschreven, door de fantastische Tindersticks:



zondag 9 oktober 2011

34 (de laatste dag), Op Café, I Hope I Don't Fall In Love With You (1973)

Het Rookverbod. Ineens was het er. Zo on-Belgisch snel. Goed getimed, dat geef ik de rookverboduitvoerders wel na. Zelfs in een slechte zomer (ja Frank, het was gewoon slecht, geef het toe) is het niet onaangenaam om uw cafépartners even in de steek te laten en buiten een sigaretje te roken met uw rookvrienden. En ondertussen maar smirten natuurlijk. Maar ook dit jaar maakt de herfst zijn intrede. En is het wegens wind en regen en regen en wind niet meer zo aangenaam om buiten aan de deur te moeten gaan staan. Cafébazen hebben daar oren naar. Ik ken nu al een handvol cafés waar de baas 's avonds zegt: "zet die asbakken maar terug op tafel". En meer hebben rokers niet nodig, verbod of niet. Dus er wordt weer vrolijk gepaft, binnen.

Gedaan is die heerlijke periode van thuiskomen na een avondje pintjes drinken en de kleren niet meteen in de wasemmer te moeten smijten wegens een stank van dat kan toch niet meer. Wat mij betreft hét absolute voordeel van het rookverbod: je kan opnieuw met een proper hemdje op café gaan en dat hemdje de dag erop gewoon opnieuw aandoen. Zonder daar een halve fles Febreze Textil te moeten opspuiten.

Maar er is ook wel een klein voordeeltje aan het negeren van het rookverbod. Een song als I Hope I Don't Fall In Love With You van Tom Waits schreeuwt gewoon om een smoky barroom. En zo ligt de kerk in het midden, zoals zo vaak.

woensdag 5 oktober 2011

8, Schoten, Total Eclipse Of The Heart (1984)


Voor alles is er ooit een eerste keer geweest. Het ontstaan van het heelal, de eerste goal in de eerste voetbalwedstrijd, de eerste hoofdstad, de eerste zelfgebakken cake ... Ik ben in goed gezelschap want vanavond heb ik voor de eerste keer pudding gemaakt. Ja, met een zo'n zakje. Maar toch. De geur van warme pudding teletijdmachiende mij meteen naar vroeger. Op de donderdagavonden van de jaren '80 gebeurde het wel eens dat we gingen zwemmen met de familie. Terug thuis, heerlijk vermoeid, serveerde de mama ons warme puddingpap. Daar zaten we dan, aan de keukentafel, te slurpen van hete pudding, onze haren nog nat van het zwemwater. Onze vingers nog verkleumd van de winterse fietstocht van het zwembad naar huis. Yes, dat smaakte.

Zeggen andere mensen trouwens ook "warme puddingpap" vraag ik mij plots af. Geweldig toch hoe bepaalde woorden zo familiegebonden kunnen zijn. Andere voorbeelden van de Daems-Doossche-familietaal (hier fonetisch opgeschreven):
- tomattebolle: gehaktballen in tomatensaus
- pikkevlees: schnitzel
- den alin: de keukenkast waar alles in zat

Uw oren kunnen ondertussen meegenieten van Total Eclipse Of The Heart. Vandaag op stubru gehoord en dat was ook zo'n plots geslinger naar ergens de jaren '90 toen een toenmalige net ex-lief mij een cassetje gaf met dit liedje op. Geweldig toch hoe bepaalde foute liedjes toch zo vol herinneringen kunnen zitten.

PS: moet iemand het vel van die pudding hebben? want die lust ik nog altijd niet ...