dinsdag 30 augustus 2011

34, Antwerpen, Play The Game (2009)


Ok, ik weet het, uitlachen is onbeleefd maar de reclame van Telenet voor de Belgische voetbalcompetitie met die debiele woordspelingen is té belachelijk. Dus Telenet, ik lach u uit.

Trouwens, wat zou mij het Belgische voetbal nog interesseren? Ik kan immers elke zaterdag vanuit mijn raam het betere Afrikaanse voetbal zien. Op een waar patattenveld weliswaar (dat daar niet meer benen gebroken worden!) maar altijd entertainend, altijd leuk.

Afgelopen zaterdag was het blijkbaar een belangrijke match want er was zelfs een Afrikaanse Filip Joos ingehuurd om live commentaar te geven bij de wedstrijd. Er deed ook een scheidsrechter mee, helaas niet echt een deskundige want de match eindigde met de blauwe ploeg die ostentatief en en masse van het veld stapte na een volgens hen onterechte beslissing. De groene ploeg deed dan maar op hun eentje verder en scoorden uiteraard het ene na het andere doelpunt. Echt waar, echt gebeurd.

Om het op zijn Telenets te zeggen: Afrikaans voetbal in Spoor Noord, dat Kanu niet missen. Wie wil, kom gerust meekijken van op mijn vensterbank.


woensdag 24 augustus 2011

34, Antwerpen, Bad As Me (2011)

"it's the little things that make you happy" zei iemand ooit tegen mij en ze vulde aan :"it's only the little things that make you happy"

hier een klein dingetje waar ik heel blij van word: nieuwe muziek van Tom Waits en een boodschap van de grootmeester zelf

(voor alle duidelijkheid en om eventuele processen wegens smaad te vermijden: dit slaat niet op het kleine mannetje dat ik daarstraks in het zwembad zag)

dinsdag 23 augustus 2011

1, Antwerpen, What's Another Year (1980)

Happy birthday to Little Clouds of Sounds, Happy birthday to you.

I've been waiting such a long time,
looking out for you
But you're not here
What's another year?

I've been waking such a long time,
reaching out for you
But you're not near
What's another year?

What's another year
For someone who's lost everything that he owns?
What's another year
For someone who's getting used to being alone?

I've been praying such a long time
It's the only way to hide the fear
What's another year?

What's another year
For someone who's lost everything that he owns?
What's another year
For someone who's getting used to being alone?

I've been crying such a long time
With such a lot of pain in every tear

What's another year?
For someone who is getting used to being alone
What's another year?
For someone who is getting used to being alone
What's another year?
For someone who is getting used to being alone


woensdag 17 augustus 2011

34, Antwerp (where else), Going To Town (1996)

Voor degenen die hier niet via Facebook terecht komen (wie zijn jullie? wat doen jullie? wat drijft jullie?), check uit de nieuwe Antwerpse Spotter.

zaterdag 13 augustus 2011

12, Schoten, Forks and Knives (La Fête) (2007)


Amai nu krijg ik plots veel negatieve aandacht, dacht de fonduevork. Gewoon omdat ik hier vastgehaakt lig te bengelen in de linkerhand van een twaalfjarigjongetje. Alsof dit alles mijn schuld is.

Laten we eens zot doen en fondue eten vanmiddag. Dat was het plan. Een normaal zaterdagmenu bestond uit hamburgers van de Quick of croque monsieurs of Chinees gaan halen bij de Chinees. Maar die vermaledijde zaterdagmiddag werd het dus fondue. Het gezin van vijf zat vredig aan tafel met de vertrouwde BRT Top 30 op de achtergrond en ook ietwat sukkelend met het concept. "Dus, ieder heeft zijn eigen vork. Je prikt een stuk vlees op die vork en je houdt die in de pot tot het vlees klaar is. Ok?"

De oudste zoon had moeite met het prikken. Hij was niet de handigste in een huis vol niet zo handige mensen. Dat ene stukje vlees wilde echt niet op die vork. De aanhouder wint, dacht de jongen. Hij spande zijn rechterarmspierballen op en duwde met alle macht zijn vork in het vlees, dat hij krampachtig vasthield in zijn andere hand. Zijn spieren winnen van het vlees. Zijn spieren winnen keihard want de vork schiet recht door het vlees recht zijn linkerhand in.

Het vredige tafeltafereel verandert in een nooit geziene chaos. De mama loopt in paniek naar de keuken. De zus en broer verbleken, van witter naar wit. De jongen zelf voelt zich van zijn sus gaan. Eén persoon blijft kalm: de papa-held. Hij neemt de hand van zijn zoon vast en trekt in één vlotte beweging de fonduevork eruit.

De jongen brengt de rest van de middag in de zetel door met twee gaatjes in zijn hand. De fonduevork wordt diep in een zelden gebruikte schuif gelegd en ziet voor de rest van zijn leven het daglicht niet meer.


zondag 7 augustus 2011

21, Werchter, Paranoid Android (1997)

Zappen door youtube kan aangename gevolgen hebben. Kijk eens wat ik hier gevonden heb, Radiohead met Paranoid Android op Werchter in 1997. Formifuckintastisch!

Ik hoef de eerste noten maar te horen om spaceshuttlegewijs teruggeslingerd te worden naar die tijd. Ik weet nog perfect:

- waar ik die single gekocht heb (Virgin Megastore in Inno Schoten)
- voor welk examen ik toen aan het studeren was (database marketing)
- op welk meisje ik toen een oogje had in welk café (blond, blauwe ogen, 't diamantje in merksem)