zondag 31 juli 2011

1, Merksem, Het Smurfenlied (1977)


Mijn chauvinistisch kantje kwam wel aan zijn trekken, daar in New York. Belgisch bier in elk café, parasols van Stella Artois op terrasjes in Manhattan, een levensgrote advertentie voor de Belgian Chocolate van Godiva op Fifth Avenue, een drukbezochte tentoonstelling van Francys Alys in MoMa ... En toen ik bij aankomst uit de metro stapte in Brooklyn dan was bovenstaand beeld het eerste wat ik zag (goed kijken): De Smurfen! Mijn Brooklyns gezelschap/gids J. was er moeilijk van te overtuigen maar ja hoor, ook De Smurfen zijn Belgisch. Waarschijnlijk ons meest bekende exportproduct.

Ik weet het niet meer maar volgens de bomma was ik op 1-jarige leeftijd een grote fan van het Smurfenlied. Haar woorden: "hij kon amper staan maar als we het Smurfenlied opzetten dan was hij niet te houden: en maar schudden met die pamper". Gisterenavond kreeg ik nog een compliment over mijn flexibele heupen, wel dat is allemaal te danken aan dit swingend nummer.

Binnenkort in de cinema: De Smurfen op avontuur in New York. Wie smurft er mee?


woensdag 27 juli 2011

34, Antwerpen, Constant Now (2011)

dEUS en nieuwe singles, het is altijd even wennen:

- 1994: Suds & Soda: wat roept die gast nu heel de tijd? Friday? Friday? Raar toch. Maar het heeft wel iets, euhm nog eens opzetten. En nog eens. En nog eens. Tot ik verkocht was.
- 1996: Theme From Turnpike: wat is dat geluid? zo arty farty! Raar toch. Maar het heeft wel iets, euhm nog eens opzetten. En nog eens. En nog eens. Nu vind ik dit het allerbeste livenummer. Die sfeer! En toen ik recent zelf over die New Jersey Turnpike reed, was het helemaal ok.
- 1999: Instant Street: is dat nu een mandoline dat ik hoor? Raar toch. Maar het heeft wel iets, euhm nog eens opzetten. En nog eens. En nog eens. Die outro! Waarschijnlijk het beste dEUS-nummer.
- 2008: The Architect: is dat nu één riff dat ik hoor, tijdens het hele nummer? Zo on-dEUS. Raar toch. Maar het heeft wel iets, euhm nog eens opzetten. En nog eens. En nog eens. En dansen.
- 2011: Constant Now: een dEUS-single met blazers? Raar toch. Maar het heeft wel iets, euhm nog eens opzetten. En nog eens. (note to myself: nog aan te vullen met conclusie)

Je kan veel van dEUS zeggen maar niet dat ze dat ze altijd hetzelfde liedje maken (spontaan denk ik nu aan Mi-(eikes)-low).


donderdag 21 juli 2011

34, Corsica --> Middelkerke --> New York, Summer Here Kids (1998)

Zomer '11 in 3x3 beelden. Om te onthouden. Want opnieuw gaan werken doet geen goed aan mijn vakantieherinnering-geheugen.

dinsdag 19 juli 2011

34, New York, Downtown Train (1985)


Mijn broekzak zit nog vol zand van Rockaway Beach.
Op mijn pols staat nog een stukje stempel van het optreden van Extra Arms in de Union Hall.
Ik kijk naar mijn handen en merk dat de caffeïne van de macchiato van Café Oslo in Williamsburg nog altijd werkt.
Er zit nog een stukje cream cheese bagel tussen mijn tanden.
De skyline van Manhattan zoals ik hem zag van op Brooklyn Heights staat nog in mijn ogen gegrift.
Mijn ellebogen zien nog groen van de heerlijke lignamiddag in Prospect Park.
De New York Times zit nog in mijn tas.
Mijn adem is nog altijd een beetje afgesneden van de prachtige tentoonstelling van Francis Alys in MoMa.
Ik voel in mijn tanden nog steeds de koude maar heerlijke smaak van de papaya/passievrucht popsicle van High Lane Park.
Het ritme van de rijdende metro zit nog in mijn hele lijf.
Mijn oren genieten nog na van de toeterende taxi's en de vloekende chauffeurs.
De hete dagen vol zon en zweet zijn gebrand in mijn vel.
Mijn schoenen weten van het vele stappen en verdwalen door de straten.
Mijn hoofd zit eivol indrukken van die ene, betoverende stad.

Ik heb dus veel van Brooklyn/New York mee naar huis genomen. Mijn hart heeft echter besloten om nog daar te blijven. Hopelijk neemt het spoedig toch ook die dekselse en onvermijdelijke terugvlucht naar België.

zondag 3 juli 2011

34, Antwerpen --> Middelkerke, By The Sea (1996)

Vanaf morgenvroeg 7 uur ben ik met mijn neef onderweg naar de Belgische kust. Met de fiets. Dat deed ik al eens, lang geleden.

Bananen, drinkebussen en reservebanden vergezellen ons. We komen allicht vele collega-fietsers tegen maar die zijn dan wel onderweg naar het werk, ha!

En als de wind moeilijk doet of ons achterwerk begint na 100 km te protesteren dan doen we alsof we Philippe Gilbert zijn. Of we zingen een liedje zoals toen.