maandag 27 juni 2011

34, Corsica, Zo Ver Weg (1992)















OUT OF THE CITY, INTO THE WILD

Een tocht op een nors eiland. "Parijs is onze hoofdstad niet!".
Trekken en geuren, sleuren en kleuren.
We zijn te jong om te stappen met stokken, toch deden we het.
We zijn te oud om te spelen met dobbelstenen, toch deden we het.
De zon is onze compagnon, de hemel blauwer dan hemelsblauw en oh zo trouw (aan het weerbericht).
Zweten en hinniken als paarden.
Goesting en dorst, kastanjebier en ezelsworst.
WC met een zicht, in het paarse ochtendlicht.
Bergen verzetten, in dalen verdwalen.
Kampioen in hard lachen en in eerstezin-zingen.
Poeder wordt eten. Zorgen worden vergeten.
De sterrenhemel is ons deken. De maan is ons nachtlampje. De tent is een spaceshuttle.
Iemand zei "geen hoogtes zonder laagtes" en we high-fiveden en boerden, hard en zacht.
Tien dagen in de Corsicaanse buitenlucht. België was nog nooit zo grijs.
- Zucht -




dinsdag 14 juni 2011

34, Corsica, Holiday (2011)


Verklaring voor een tijdelijke blogstilte: mijn rugzak heeft geen plaats voor een laptop. Overmorgen deze tijd zit ik met vier trekpartners in de Corsicaanse bergen rond een vuurtje te kaarten. Holiday! Daaaaaag!

vrijdag 10 juni 2011

6, Schoten, Dangerous (1988)

Het zesjarig jongetje had een plan. Wellicht geïnspireerd door de stripverhalen die hij dagelijks las voor het slapengaan. Avontuurlijk, ja. Gevaarlijk, daar stond hij niet bij stil. Nochtans stond het jongetje niet bekend als een durver. Die dag was het moment gekomen om het plan uit te voeren. Van zijn slaapkamer op het dak klimmen, het dak over kruipen tot de andere kant van het huis en via de slaapkamer van de papa en de mama terug naar binnen gaan.

Via een stoel geraakte hij door het raam tot in de dakgoot waar hij meteen besefte dat het plan toch iets gecompliceerder was dan aanvankelijk gedacht. De afstand van dakgoot tot het dak had hij kleiner ingeschat. Toch maar proberen. En hij maakte aanstalten om verder te klimmen.

Tot, als een donderslag bij heldere hemel, de vierjarige zus de kamer inkwam en haar broer in de dakgoot zag staan. "He! Dat mag wel niet, he! Ik ga dat tegen papa zeggen!" Voor het jongetje nog maar kon proberen om haar te overtuigen om dat niet te doen, rende ze al de trap af naar beneden. "Papa! Papa!". Het tweejarig broertje rende achter haar aan, alsof hij ook besefte hoe ernstig de situatie was.

Een paar tellen later (het jongetje stond nog steeds wankelend in dakgoot, na te denken over hoe hij nu verder moest) stond plots de dertigjarige papa in de kamer. Resoluut, kordaat en zonder nadenken nam hij het jongetje vast bij het middel en trok hem in één beweging naar binnen. Hij legde hem op het bed en gaf hem een klets op de poep. De woorden die de papa toen uitsprak zijn verloren gegaan. Het jongetje was te zeer geschrokken om te luisteren en zijn poep deed pijn.

Het jongetje heeft er sindsdien niet meer aan gedacht om daken over te klimmen. Hij bedankt langs deze weg de andere hoofdrolspelers van het verhaal om hem te weerhouden van een avontuur dat wel eens heel slecht had kunnen aflopen.









donderdag 2 juni 2011

16, Werchter, Patience (1992)

Zomer 1993. Twee jonkies en hun nonkel reden van Middelkerke naar Werchter om Guns 'n Roses live te zien. In het voorprogramma speelde Brian May, de gitarist van Queen, vandaar de aanwezigheid van de nonkel. Grunge was toen het van het, Nirvana en Pearl Jam de max. Maar Guns 'n Roses bleef voor de twee neven speciaal. Paradise City, Welcome to the Jungle, Don't Cry, You Could Be Mine, November Rain ... Alle hits passeerden de revue op de slaapkamer van de ene neef. Hij aan de microfoon, ik op de tennisracket en tweede stem. En gaan.

Wij hebben Guns 'n Roses live gezien in 1993 en we zijn er fier op.

Twee jonkies en hun nonkel reden 's nachts terug naar Middelkerke, waar ze op vakantie waren. Rond drie uur in de ochtend kwamen ze aan. Natuurlijk was de bomma wakker gebleven. Pas als ze wist dat ze ongedeerd terug thuis waren, kon ze gerust gaan slapen.