dinsdag 24 mei 2011

34, Maria-Ter-Heide, Love Sick (1997)

Soms begrijp ik niet waarom producenten ophouden topproducten te maken. De Vitabiskoek bijvoorbeeld, niet de diertjes die je wel nog vindt in de winkel, maar de per twee verpakte koeken die je dan nog eens in twee kon breken. Het ideale tussendoortje voor op de speelplaats maar van de markt gehaald. Of de Mexicanochips van (toen nog) Smiths. Ok, de wok chili chips van Lays komen in de buurt, zeker de verpakking die even oranje is. Maar toch. En waar ik het aller-, aller-, allermeest spijt van heb is de Meloenthee van Pickwick. Was de Meloenthee een vrouw, ik zou nog elke dag op mijn blote knieën voor haar foto bidden, hopende op een spectaculaire soapachtige terugkeer uit het niets. De beste thee ever en tot u spreekt een kenner. Maar jaren geleden even mysterieus als onbegrijpelijk verdwenen. Laatst gezien in de rekken van 't Centrum op de Deuzeldlaan in Schoten.

En toen was er die dag in Brasschaat op het verjaardagsfeest van de 85-jarige bomma, de 80-jarige groottante en haar 85-jarige vriend. Na het aperitief, de soep, de koude schotel, de warme schotel en het dessert was het tijd voor een theetje. Ik bekijk de theeselectie van het etablissement Dennenhof en vind opeens mijn verloren liefde terug. Alsof er niets gebeurd was, lag de Meloenthee in vier exemplaren tussen de rest (vanaf nu bekend onder de noemer 'banale thee') op mij te wachten. Ik kijk snel rond om te beletten dat anderen de thee van mijn leven proberen te ontfutselen. Maar dat blijkt niet nodig, de rest heeft meer aandacht voor het dessertenbuffet of voor hun schreeuwende kinderen. Ik steek de theezakjes in mijn zak en deel mijn ontdekking met de tafelgenoten (de ontdekking he, niet de thee, zot!). (Even later komt de driejarige F. mij nog een theezakje toestoppen.)

En nu zit ik hier in mijn zetel de thee van mijn dromen te degusteren. Ze is nog niets veranderd, enkel wat ouder geworden. Maar ja, wie niet? Het enige probleem is dat ik dus maar vijf theezakjes heb. Ik zal er dus zuinig mee moeten omspringen.

Als de klantendienst van Pickwick moest meelezen: is de Meloenthee terug op de markt of betreft het hier enkele exemplaren die al jarenlang circuleren in Motel Dennenhof?

Natuurlijk zou "No Rain" van Blind Melon hier muzikaal ongelooflijk naadloos op aansluiten. Maar er wordt een held 70 jaar vandaag en dat kan ik niet negeren. (In vergelijking met de bomma een jong veulen, maar toch.)



maandag 23 mei 2011

14-27, Schoten, Empty Room (2010)

Oogtest. Ziet u de foto? Als u vindt dat dit een kleine kamer is, dan hebt u gelijk. Proficiat, u hebt geen nieuwe bril nodig. Een kleine kamer dus maar er zijn wel grootse dingen in gebeurd. U kijkt namelijk naar mijn slaapkamer van 1990 tot 2002.

Het was hartverscheurend: bij de verhuis van de Marialei naar de Plantijnlei (in 1990 dus) mocht ik kiezen. Ofwel samen met mijn broer op de kamer blijven slapen in een grote kamer ofwel alleen in de veranda. Ik was veertien, de keuze was snel gemaakt. Natuurlijk alleen in de kamer. Waarom kreeg Jenske eigenlijk de grote kamer vraag ik mij nu af?

Zoals ik zo graag doe in het leven even de min- en pluspunten op een rijtje:
- slecht geïsoleerd --> kkkkkoud in de winter, pffff warm in de zomer
- vlak naast de achteringang van het appartement, denk aan onthaalkindjes die langs daar tot bij ons mama werden gebracht, 's morgens vroeg

+ mijn eigen kamer!
+ posters van Royal Antwerp Football Club, Erika Eleniak en INXS
+ leren gitaarspelen zonder commentaar
+ een plek om mij terug te trekken, zonder commentaar
+ vlak naast de achteruitgang van het appartement, zo kon ik makkelijk wegsluipen om stiekem te gaan roken of om liefdesbrieven op de post te doen zonder daar altijd uitleg voor te moeten geven
+ vlak naast de achteringang van het appartement, zo kon ik makkelijk 's nachts binnensluipen zonder dat de ouders het hoorden en ik dus nooit te laat thuis was

Vanaf vandaag wordt de veranda/mijn kamer verbouwd tot iets anders. Ik stond erop om de eerste afbraakwerken, symbolisch, zelf aan te vatten.



zondag 15 mei 2011

13, Merksem, Here's Where The Story Ends (1990)

Zondagavond, zeven uur. We zijn in de auto op weg naar huis. Papa aan het stuur, mama ernaast, drie kinderen op de achterbank. Zoals elke zondag rijden we van de Van Praetlei in Merksem naar de Marialei in Schoten. In de Van Praetlei wonen bomma en bompa Daems. In de Marialei wonen wij. Bij bomma en bompa werd er altijd gespeeld: bij goed weer voetbalden we in de tuin, bij slecht weer speelden we met de kaarten of met de autootjes. Bomma vulde haar kruiswoordraadsel van de Story in en babbelde gelijktijdig de middag vol. Bompa zat in zijn zetel naar tv te kijken, naar de koers of naar een Frans programma waarin kinderen om de beurt iets muzikaal mochten doen. Hij zweeg meestal.

We aten altijd pistolets, vaak met frikadel en kriekjes, soms serveerde bomma zelfgemaakte kaaskroketten. "Ge moet goed eten, hé!" zei bompa altijd, soms gespeeld streng, vaak echt streng. "Attention, hé!" Bij het horen van de begintune van Studio Sport verplaatsten de mannen zich naar de zetel. Daarna was het tijd om naar huis te gaan. We kregen altijd een snoepje als we doorgingen. We moesten daarvoor wel een natte bommakus of drie doorstaan.

We zijn in de auto op weg naar huis. "Kom, we laten ons doen" zei één van ons op de achterbank. Dan moest je zo "los" mogelijk zitten op de autozetel zodat je met elke bocht je evenwicht verloor en viel, ofwel naar de deur, ofwel naar je broer/zus naast jou. Papa reed dan al wel eens wat wilder door de bocht. Gegiechel alom.

We staan voor het enige verkeerslicht tussen de Van Praetlei en de Marialei. Papa telt 1, 2, 3 en dan werd het elke keer groen, net op de 3. Hoe doet hij het toch? "Gaan we nog eens een vliegtuig nadoen papa?" In de laatste rechte lijn naar ons huisje rijden we dan heel traag en heel langzaam versnellen we: sneller en sneller, tot we in gedachten opstijgen. Recht naar de maan want die wees toen altijd de weg naar huis.

Eén zondagavond zagen we vallende sterren tijdens de korte autorit. "Nu mogen jullie een wens doen" zei mama. Ik twijfelde een halve seconde tussen "ik wil alles hebben van Playmobil" en "ik wil dat mijn papa terug goed kan stappen" en koos voor het laatste.

Thuisgekomen was er enkel nog tijd voor pyjama aandoen, tandjes poetsen en hup het bed in met een stripverhaal. Daarna moest het licht uit op de kamer. Op de gang mocht het aanblijven.

Zo lang het zondagavond was, konden we maandagochtend blijven uitstellen.










vrijdag 13 mei 2011

34, In en Rond het MAS, Chocolate Jesus (1999)


Het MAS is open. Als u nog uit de lucht komt vallen bij deze mededeling dan hoop ik dat u hard tegen de grond smakt met uw gezicht en dat het pijn doet. Radio, tv, kranten, de mensen op de straat, de politiek ... iedereen spreekt erover. Het MAS is open en daar hebben heel veel mensen heel hard aan gewerkt. Proficiat daarvoor!

In het kader van een internationale persreis over het MAS en Antwerpen mocht ik gisteren ook een stukje meewerken door mee te lopen met een chocoladewandeling van Culinair Antwerpen. Man! Man! Man! Ik lustte al wel eens een stukje chocolade (liefst de witte van Callebaut) en ik maak een héle lekkere chili sin carne pero con chocolate maar wat er gisteren via het presentatiebordje, door mijn handen, in mijn mond en door mijn keel ging ... dat is geen chocolade meer, dat is Kunst. Met de K van Keilekker.

Van een frisse viersoortenchocolademilkshake in Quetzal over een MAS in chocolade bij Burie (zie foto) over de eigen gemaakte chocolade van Marcolini tot hét hoogtepunt: de creaties van Dominique Persoone, ons aangeboden door de man himself. Mijn mond ervaarde smaaksensaties waarvan ik niet wist dat ze bestonden. Eén voorbeeld: de tequilashot: u neemt een praline waar een stukje zout aanhangt (afbijten en laten smelten in uw mond), u neemt uit de praline een pipet met tequila dat u in uw mond laat druppelen en tenslotte eet u de praline op. O Mijn Chocoladen God, have mercy.

Op het einde kregen de journalisten en ik nog een Mexicaans stoofpotje met als dessert een shot chocoladepoeder door de neus gejaagd. Door de neus! Zoals cocaïne! Met een high van hier tot in Mexico nam ik afscheid van de gids en van de journalisten. Dankjewel, Merci.

- there's more to life than chocolate but not right now -



zondag 8 mei 2011

10, Schoten, True Colours (1986)


Al jaaaaaaaaaaren (zo voelt het toch) discussieer ik met V.F. (waarover u binnenkort veel zal horen, hier, en op facebook, en op café, en op de markt, en via via, enzo) over een blauw hemd. Over of die kleur mij staat of niet. 1 stem voor (ik) en 1 stem tegen (V.). Met uitgelach tot gevolg als ik het hemd aanhad, met een deukje in mijn zelfvertrouwen als verder gevolg waardoor ik meestal toch een ander hemd aantrok om te gaan werken/dansen/op café zitten.

En toen werd ik plots uitgenodigd voor een stijl&kleuradviesavond met diezelfde V.F. (dat past in haar project ... daarover dus later meer). Eindelijk gingen we weten wie gelijk had. Die bewuste avond bevond ik mij in een kamer vol vrouwen en kreeg ik door V. en haar compagnon allerlei intieme vragen voorgeschoteld. Wat vind je mooi aan je lichaam? Wat vind je dat er beter kan? Wat wil je uitstralen? Welke plekjes wil je verbergen? Daarna moest ik op een soort van troon gaan zitten met een spiegel voor mij (denk aan de kapper maar dan met vier kappers die allemaal tezamen naar je aan het kijken zijn) en werden er allerlei gekleurde doeken onder mijn hoofd gehouden. Daarna mocht ik vooraan in de klas gaan zitten op een ongemakkelijk krukje en werd mijn "case" voorgesteld aan de klas door V. en haar partner. Ik beperk mij hier tot de belangrijkste bevindingen:
- ik ben een zomertype (geen herfsttype zoals ik dacht maar ik voel mij nog altijd herfst hoor)
- ik mag geen warme kleuren dragen (geel, oranje, rood - check)
- ik heb een T-lichaam (denk aan Mr. T van the A-team)
- ik sta goed met een piloten-zonnebril (echt, alle aanwezige vrouwen leken een simultane adoratiezucht te lossen toen ik die zonnebril ophad, echt!)
- ik heb een rechthoekig gezicht (nooit een ringbaardje of lange bakkebaarden laten groeien want dat verlengt nog meer, check)

en ... raad eens de kleur is waar ik het best mee sta?

(allemaal samen, uit volle borst, u kent het ook van dat ene liedje van The Scene)

blauw! - BLAUW! B L A U W !!! - driedubbele check!

hierboven ziet u wat ik sindsdien van kleren heb gekocht, blauw driewerf blauw

Igor 1 - V.F. 0 denkt u? neenee, dat ene blauw van dat ene hemd (koningsblauw) is dan weer een te warme kleur en past dus toch niet bij mij ... vrouwen hè, het is zoals gaan fietsen met Philippe Gilbert, allemaal heel leuk maar je kan er zo moeilijk van winnen ...


zondag 1 mei 2011

30, Wilrijk, Break The Night With Colour (2006)

Toen ik vanochtend in bad K.F. zijn rug scheerde dacht ik bij mijzelf: als ik nu eens een blogpost begin met een volledig fictieve openingszin? Bij deze.

Alles komt altijd goed, heeft het weekend mij driemaal proefondervindelijk aangetoond:

1) Op zaterdag, ergens achter de noene, constateer ik dat ik mijn id en bankkaart kwijt ben. Ik had ze laatst opgemerkt in de achterzak van mijn broek. Een reconstructie van de feiten leerde me dat ik ze moest kwijt gespeeld zijn onderweg naar Borgerhout. In plaats van Cardstop te bellen en langs de politie te gaan, besloot ik de route opnieuw af te fietsen op zoek naar de vermisten. Weliswaar zes uur later. Ik fiets mijn straat uit, de Klamperstraat in: niets te zien. Ik sla de Van Kerkhovenstraat in en na een 30-tal meter fietsen zie ik plots twee kaarten blinken in het zonlicht. Het zal toch niet waar zijn! Inderdaad, ze lagen gewoon tussen de straat en een geparkeerde auto, broederlijk naast elkaar, te wachten om gevonden te worden. Ik stopte, nam ze vast, kuste ze en zette blijgezind mijn tocht voort. Alle administratieve handelingen smolten als een Calippo op de motorbak van een cabrio in de woestijn van Death Valley ... Jippie!

2) Op zondag, om 7.45 uur, werd ik wakker met een gigantische, bonkende, stekende hoofdpijn. Het zal toch niet waar zijn! De eerste migraine-aanval van het jaar. 10 uur later voelde ik mij voor het eerst sterk genoeg om op te staan en een glaasje water te drinken. Daarna werd het alsmaar beter. En dat gevoel dat je beseft dat de migraine wegtrekt, dat is onbeschrijfbaar. Een beschuitje met een weinig boter en een lapje kaas smaakt dan als culinair genot van de bovenste plank.

3) Al een hele tijd werk ik aan iets voor het werk. Ik zal hier niet over uitweiden, anders wordt het te saai en valt u als een blok in slaap. Een lang verhaal kort, morgenochtend om 9.00 uur stuur ik een mail in de trant van: "ok, it's a wrap, we have a go, let's print the mf" en heb ik even het gevoel dat ik met pensioen kan. Dat zich binnen de vijf minuten 19 andere deadlines zullen aandienen, dat negeer ik. Voor mijn eigen bestwil.