donderdag 13 januari 2011

19, Antwerpen, Worst Case Scenario (1994)

Ik heb lang gedacht dat een overeenkomende muzikale smaak noodzakelijk was om een liefdeskoppel te zijn. Dan is er een periode geweest dat ik daarop terugkwam en daarna kwam ik daarop weer terug. In het verleden heb ik de twee uitersten meegemaakt en ik kan u zeggen: een volledige clash qua muzieksmaak (Tom Waits tegenover Milk Inc bijvoorbeeld) is lastig. Een volledige klik lijkt dan weer goed maar is het toch ook niet. De waarheid zal weer in het midden liggen (elke keer ligt die in het midden hè, de leugens moeten het altijd doen met de rand van het bed ...). Uw lief muziek laten horen die hij/zij nog niet kent, elkaars cd-kast of iPod bekijken en goedkeurend knikken ... dat lijkt er al meer op.

Vandaag verhaal nr. 1 over hoe mijn fan-zijn van dEUS mij wel en niet een lief opleverde.

Ik had +/- 15 jaar geleden met K. afgesproken om samen naar 't stad te gaan. We kenden mekaar via een gemeenschappelijke vriendin en van een aantal chirofuiven. En we zagen mekaar wel zitten (op een nog niet uitgesproken manier). Ik vertrok vanuit Schoten, zij vanuit Ekeren. We zagen mekaar op de Rooseveltplaats op het afgesproken uur want zo ging dat toen. We liepen wat rond en kwamen aan bij de Melkmarkt tot ik plots Tom Barman spotte die een krantenwinkel binnendook op zijn eigen zenuwachtige manier.

Even tussendoor: Tom Barman live tegenkomen was toen nog een event. Ik had dEUS op MTV leren kennen en was zwaar fan. Stel u voor dat u uw held (Obama, Mozart, Koen Wauters, Koning Boudewijn, ...) out of the blue tegen het lijf loopt, dat gevoel dus.

Ik, half van mijn melk, prevelde zachtjes tegen K. "Kkkijk, is dat niet Tom Bbbbarman?" "Tom Barman, die ken ik niet". "Jawel, ge kent die wel. Dat is de zanger van dEUS." "dEUS? Is da ne groep ofzo?"

"Die kent dEUS niet! Die kent dEUS niet! Die kent dEUS niet!" kraaide de mijn innerlijke haan tot driemaal toe recht in mijn oorschelp. Het slechtst denkbare scenario! Mijn goesting in een woensdagmiddagje stad met K. was volledig over, laat staan mijn goesting in een liefdesinitiatief met haar. Ik kon mij echt niet voorstellen dat ik zou samenzijn met iemand dat dEUS niet kent. Ik fakete een migraineaanval en nam de eerste de beste bus 61 terug naar Schoten.

Tja ... Fier ben ik er niet over maar zo was ik dus wel toen. Het volgende verhaal is in ieder geval positiever.













5 opmerkingen:

  1. Hahaha, dat dat toen zo'n invloed kon hebben :-)
    Bij ons geldt het 'verzamelingen'-principe. (of hoe heet dat ding dat je bij wiskunde in de lagere school moest tekenen, die twee overlappende ovalen).

    We leren mekaar een beetje van elkaar muziek kennen (in Sven zijn geval: hij leert mij véél van zijn muziek kennen), maar er is zeker een overlappende middelste cirkel.

    En Tom Barman, die woont volgens mij nog altijd boven die krantenwinkel. Zot he, hoe je nu gewoon op café kan zitten met je jeugdhelden :-)

    PS: soms krijg ik een beetje migraine van die witte letters op de zwarte achtergrond hier ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. mooi verhaal :-)) maar wie was k?? Kan er ni op komen ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ben benieuwd naar het vervolgverhaal: Hoe fan zijn van dEUS u een lief opleverde?!
    V

    BeantwoordenVerwijderen
  4. - oeioei Sarah dan zal ik maar snel van layout veranderen!
    - ik denk niet dat ge ze kent hoor zus ...
    - uw benieuwdheid zal geduldig beloond worden V.! (of zoiets)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Haha, een grappige en ietwat herkenbare situatie!

    Dit brengt me bij oud een frustratietje over dEUS- (en bij uitbreiding stubru-) fans, dat ze zich moeilijk kunnen inbeelden dat andere mensen hun muziek niet kennen, of gewoon geen fan zijn.

    Ik herinner me de periode dat je 'alternatief' moest zijn om mee te zijn, maar dat ik stiekem eigenlijk liefst naar 4fm luisterde... Dat was not done, dus!
    En hoe ik dan maar de tekst van suds & soda bestudeerde en daarna terug mijn cassetje van Céline Dion opzette... :-)

    Ik herken me dus eerder in de rol van K.
    Maar, om het met de wijze woorden van ons Marijke te zeggen, "Les gouts et les couleurs ne se disputent pas..."

    (En stiekem vind ik Roxette nog altijd supergoe :-))

    Annemie, eum,... anoniem

    BeantwoordenVerwijderen