zondag 28 november 2010

33, Ecuador, Just Breathe (2009)

Een jaar geleden lag ik nu in een hangmat, aan de kust van Ecuador, de dag te plukken, met een pintje binnen handbereik, heerlijke verse vis in het vooruitzicht en een goed boek voor mijn af en toe geopende ogen.

En dit was de soundtrack op de iPod. Lang geleden!

32, Antwerpen, River (1971)

Waarschuwing: ik ga over het weer praten. Er wordt een koude weerweek voorspeld. Voilà, dat volstaat. Volgende keer ben ik er niet weer met meer weer.

Bijna twee jaar geleden mocht ik dit ultieme lied over de koude inleiden bij het radioprogramma Het Laatste Uur met Koen Fillet.

I wish I had a river I could skate away on. Joni Mitchell. Mooi he.

Aja das waar bijna vergeten, ik vertrek morgen naar Cannes waar het (net iPhonegewijs gecheckt) zo'n 17 graden warmer zal zijn dan hier. Veel bibberplezier iedereen!

zaterdag 27 november 2010

22, Schoten, Question Mark (1998)

Ik ben al een paar weken een boek aan het lezen. Euh ... ik bedoel ik ben al een paar weken een boek aan het proberen lezen. Euh ... ik bedoel ik ben al een paar weken een boek aan het proberen proberen lezen. Het gaat namelijk niet goed vooruit. En dat klinkt slechter dan ik het bedoel.

Het gaat over "De vragende vorm" van Padgett Powell. Een boek dat louter uit vragen bestaat. Mijn probleem is dat ik over elke vraag nadenk en voor mezelf een antwoord probeer te formuleren. Bij sommige vragen gaat dat vlot, over andere vragen kan ik dan weer dágén nadenken. Het boek is al meegereisd naar Londen en Berlijn, het heeft op mijn nachtkastje gelegen, in de zetel, op de eettafel. Maar het gaat nergens goed vooruit. Nee, helemaal niet. Ik zit nog maar aan pagina 22.

De vriendelijke ontlener van het boek (danku Koen, allé ik denk toch dat ik u dankbaar ben) zegt dat ik niet mag nadenken over de vragen maar alle vragen in een flow moet lezen. Tja, dat lukt me dus niet.

Voorbeelden vraagt u? Ok, hierbij:

Zijn je emoties oprecht? Zijn je zenuwen instelbaar? Hoe sta je tegenover de aardappel? Moeten we nog altijd Constantinopel zeggen? Maakt een paard zonder naam je meer of minder nerveus dan een paard met een naam? Vind je kinderen lekker ruiken? Zou je hondenkoekjes eten als die nu voor je stonden? Zou je op een stoep kunnen gaan liggen om uit te rusten? Hield je van je vader en moeder, en doen psalmen je wat? Als je wordt teruggezet naar de laatste plaats in elke categorie, ben je dan voldoende getergd om je omhoog te vechten? Wordt er wel eens bij je aangebeld? Zit er haar op je tanden? Zou Mendelejev je in zijn periodiek systeem der elementen in het juiste hokje zetten of zou het alle kanten op kunnen gaan? Hoeveel push-ups kun je doen?

Voor alle duidelijkheid: dit is de eerste alinea, zo gaat het nog 175 pagina's verder.

Maar wat vind ik er nu van? Wel ik jojo tussen twee meningen. Ik vind het een fantastisch boek. Ik vind het een ergerlijk boek. Een haat/liefde verhouding dus en dat met een boek. Tja.

Trouwens, de ondertitel van het boek luidt "Een roman?"

Mijn antwoord: ik weet het niet, Padgett, ik wéét het niet! Maar ik blijf erover nadenken. Koen, is het goed dat ik uw boek ergens in de loop van 2032 teruggeef?

dinsdag 23 november 2010

17, Ekeren, I'll Be Your Mirror (1967)


Ik schrok mij een ongeluk, verschoot van kleur, sprong een gat in de lucht, mijn hart zette een hartaanval in, mijn hoofd dacht aan een terroristische aanslag ... ik stond rustig aan het fornuis te kijken hoe de pasta gezapig kookte toen plots:

KLETTERKLETTERKNOTSBOEMKLETTERKLETTER

Mijn spiegel beslist om niet meer te blijven hangen aan de muur maar gewoon, pardoes, te vallen in (heel veel) kleine stukjes.

Dit kan niet anders dan een teken zijn. Iemand of iets wil mij iets of iemand duidelijk maken. Maar wat?

I'll be your mirror

Reflect what you are, in case you don't know

I'll be the wind, the rain and the sunset

The light on your door to show that you're home




maandag 22 november 2010

15, Schoten, Need You Tonight (1991)

Vandaag is het exact 13 jaar geleden dat Michael Hutchence van INXS stierf. Dat nieuws had toen (in 1997 dus) geen Kurt Cobain-impact op mij wegens INXS toen al een beetje ontgroeid, maar toch. Only the good & sexy die young.

Uuuuuren heb ik naar INXS geluisterd, dat kon u hier al lezen. Ik heb ook vaak naar INXS gekeken, de Sint bracht in 1991 namelijk hun video van het fan-tas-tische Wembley-optreden van 1990 voor mij mee.

Hierbij een fragment van dat concert, het übersexy Need You Tonight. Het gebeurt al eens dat ik op dit nummer, schaars gekleed en met zoveel mogelijk show, mijn danspasjes oefen voor het volgende feestje.

Note to myself: vanaf nu wel de gordijnen sluiten voor ik Need You Tonight selecteer op de iPod. Nu het winter is en snel donker is het blijkbaar makkelijker binnenkijken vanuit het park. De eenzame wandelaars en joggers choqueren met mijn moves op "there's something about you girl, that makes me sweat" is wel het laatste van mijn bedoelingen.


zaterdag 20 november 2010

20, Berlijn, Morning Theft (1998)


Ik was het helemaal vergeten, die memorabele avond in Berlijn 14 jaar geleden. Het schoot me vorige donderdag opeens te binnen, in Berlijn op de U2 ergens tussen Wittenbergplatz en Senefelderplatz.

Toenmalige klasgenoot Albert, de zwartste new waver die ik ooit heb gekend, had ergens in een duister tijdschrift een duistere aankondiging gezien van een of andere duistere fuif in het toen nog veel duisterdere Oost-Berlijn en nam ons mee (Ja, ik weet het, veel "duister" in één zin maar ik probeer maar de sfeer weer te geven. Het lijkt ook zo op Duitser, toeval waarschijnlijk?).

Het feest ging door in een zaal die ik het best als een bunker kan omschrijven. Minieme verlichting, vol met rook, veel zwarte kledij en luide muziek met zware bastonen. Gelukkig ging ik toen af en toe naar jeugdhuis Kaddish in Schoten en kende ik de vestimentaire regels (denk: zwarte gebreide trui met daaronder een Gorefest (niet gore tex he, Gorefest!) T-shirt, legerbroek, combats). Oh ja, ik had toen nog lang haar denk ik.

Het leek ons (we waren met een man euh jongen of vier en een meisje of één) een goed idee om ons moed in te drinken en zo geschiedde. De halve liters Duits bier werden aangerukt en werden in een hoog tempo bijbesteld. Wat er de rest van de avond nog gebeurde zit in het vakje "vage herinneringen" in mijn geheugen maar ik weet nog wel dat Albert zo zat als iets het enige meisje uit het gezelschap heeft binnengedaan, dat ik Gorefest ben gaan aanvragen en dat ik tijdens dat nummer als enige op de dansvloer stond te headbangen én dat we nipt op tijd waren om de laatste metro naar het hotel te halen.

En ... dat ik tijdens het doorgaan een asbak heb meegeritst uit de bunker en die mee naar Schoten heb gesmokkeld alwaar die jaren dienst heeft gedaan in Chiro Antoontje.

Het is niet het enige dat ik ooit gestolen heb in mijn leven maar dat is voor een volgende aflevering.



en voor de liefhebbers: Gorefest!!!

zaterdag 13 november 2010

22, Berlijn, Da Funk (1996)

Een fragment uit 1. Stenen, een fantastische graphic novel van Jason Lutes over het Berlijn van jaren '30. Is het niet mooi dat één plaatje zoveel kan zeggen?

Volgende week bin ich dus ein Berliner. Bedankt aan alle tipgevers, ik heb er veel zin in.

Het is niet mijn eerste keer, dat was in 1996 met het tweede jaar marketing van Sint-Eligius. Musicologisch gezien was die klas gesplitst in twee helften: de metal/new wave/alternatieve kant (waar ik bijzat) en de house/dance kant. Twee botsende helften, dat gaf interessante discussies op de bus toen wij van de chauffeur ook eens een cassetje mochten insteken.

Er was maar één groep die de goedkeuring van iedereen kon wegdragen en dat was Daft Punk. Ik ben na die Berlijnreis als de weeromstuit dit singletje gaan kopen.

Bis bald!



donderdag 11 november 2010

24, Schoten, Radio (1999)

In mijn cd-kast staan er tussen de "muzikaal correcte" platen van JJ Cale, Johnny Cash, Nick Cave en Captain Beefheart ook twee cd's van The Corrs. Jawel, en ik hoor alvast zeven lezers tegelijkertijd gniffelen, Thé Córrs. Die Ierse Von Trappfamilie met hun would-be folkliedjes en té gemaakte looks. Fake muziek, foute boel, kort en plastisch uitgedrukt: platte k*k!

Hoe is het dan in godsnaam mogelijk dat er naast de dubbel-cd van de heilige Leonard Cohen twee cd's van The Corrs staan? Wel, er is één reden en dat is het liedje "Radio". Daar smelt ik zo hard voor dat er van mijn innerlijke Titanic-ijsberg na vier minuten vijfentwintig seconden enkel nog een plasje water overblijft. En dan bestaat dat plasje nog voor de helft uit op de grond gevallen tranen van ontroering.

Die sensuele blik van Andrea Corr, die zusterlijke samenzang, die übernostalgische tekst, die cool van drumster Caroline Corr, die dubbele cimbaalslag op 2'50", die opbouw na de break ... jawadde, kippenvel op plaatsen waarvan ik niet wist dat er kippenvel toegelaten was.

Ik ben hier vroeger op café vaak voor uitgelachen geweest (ja, gij Koen V.!) maar het doet me niks. Laat de zusjes Corr tot mij komen. Maar na dat ene liedje mogen ze wel terug weg :-)

dinsdag 9 november 2010

22, Schoten, London Rain (1998)

omdat ik in Londen ben en omdat het regent:


donderdag 4 november 2010

24, New York, Good Fortune (2000)

Ik ruik haar geur al, de vakantie komt me tegemoet. Nog een werkweekje Londen en dan is het zover. Yes! Ik heb alleen nog geen bestemming ... ideeën genoeg maar een beslissing maken is toch zo moeilijk. Ik zal mij hier beperken tot de top 3 die nu in mijn hoofd zit: Egypte, Lanzarote en Berlijn.

En stadsmens dat ik ben, wordt het waarschijnlijk Berlijn. Wordt vervolgd.

Mocht het budget wat groter zijn, ik vloog zonder twijfel en stante pede en zonder omkijken naar New York, de stad der steden, de metropool, het Antwerpen van Amerika. Alleen al om te stappen (wandelen is daar te traag) door de straten, de blocks op en af, door Central Park, langs Chinatown en Little Italy. Meer moet dat niet zijn: een pretzel en een hamburger, oudemannen-schaakwedstrijden volgen in Greenwich Village, met de boot langs het Vrijheidsbeeld, gehurkt meezingen met de hippies aan het John Lennon monument, en zo kan ik wel een blogpost of 27 doorgaan.

I made up my mind: in 2011 ga ik terug naar New York. Maar eerst nog naar Berlijn of toch maar Lanzarote? Damn, kan er iemand deze weegschaal helpen met beslissen?

maandag 1 november 2010

15, Sint-Niklaas, Remedy (1992)


Een nieuwe aflevering in de reeks "de eerste ...". Na de eerste cd en het eerste cassetje, vandaag de eerste .... kus.

De locatie: een feestzaal ergens over het water.

Het gezelschap: de kliek van Tonia en Rik met wie wij jarenlang naar Center Parcs zijn geweest. Elk jaar in het novemberverlof mocht ik mee als beste vriend van mijn neef Maarten. En dit van mijn 14 (?) tot mijn 20 (?) ongeveer. De kliek bestond uit meer dan 200 man en het was elk jaar feest. Ik weet dat "Center Parcs" niet echt opwindend klinkt maar voor ons was het dat wel.

De aanleiding: de dj besloot ergens tijdens het feest dat het tijd was voor een kwartiertje slows. Ik was op weg om een meisje te vragen om met mij te dansen tot ik plots op een onbekend meisje botste. Ze vroeg of ik met haar wilde dansen en ik weigerde niet (assertief dat ik toen niet was). Het werd nen echte plakker! De ene slow ging over in de andere en we bleven maar dansen en op de duur werd er ook gekust.

De tegenpartij: op het grote moment wist ik haar naam nog niet en nu kan ik me haar naam, met de beste wil van de wereld, niet meer herinneren. Het was in ieder geval volledig vlinderloos in mijn buik, van de kus had ik helemaal niet genoten (omdat ik me constant aan het afvragen was: "kan mijn familie mij zien" en ook omdat ze smaakte naar een volle asbak waarbij één peuk nog niet helemaal gedoofd was). Daarbij was de tegenpartij zeker niet moeders mooiste.

Na de kus: zaten we heel onwennig naast elkaar. Ik denk dat we dan naar buiten zijn gegaan waar op dat moment haar vader aankwam om haar te komen halen. Oef! en Daaaaaag!

De afloop: ik heb haar nog geschreven maar dat was onder druk van mijn neef die een oogje had op haar (wel knappe) zus. We hebben mekaar het volgende jaar in Center Parcs teruggezien maar dat was dan ook alles.

Evaluatie: onromantischer kan een eerste kus niet zijn denk ik. Ik ga dan maar voor een superromantische laatste kus. Ik ben nu al vlinders aan het verzamelen, het vuurwerk ligt klaar in de kelder en mijn hart is klaar voor een ritme vergeleken waarbij een 400 meter sprint-ritme een processie van Echternach wordt.

De muziek van de slows (want daar zat u natuurlijk op te wachten): Angie van The Stones en Knockin' on heaven's door in de versie van Guns 'n Roses. Te klef voor deze blog dus hoort u nu de Black Crowes want daar droeg de tegenpartij een T-shirt van.

Tegenpartij, dit is voor jou. Mocht mijn laatste kus, door een ongelooflijke speling van het lot (het leven nooit onderschatten), ook met jou zijn, ik zal een King-muntje in mijn zak hebben zitten.