vrijdag 29 oktober 2010

24, Antwerpen, Healthy Sick (1989)

een klein liedje over de grote liefde, speciaal voor de mensen die dit weekend de liefde in de bloemetjes gaan zetten

It's a healthy kind of sick.
A slow sort of quick.
A very sad, I don't feel bad at all.
It's a different sort of same.
A crazy kind of sane.
A feeling without a name, that they call love...

dinsdag 26 oktober 2010

34, Antwerpen, Take Me Out (2010)

voor alle iphone non-believers: kijk en huiver, dit is maar één van de honderden coole dingen die je met een iphone kan doen

voor alle iphone believers: knipoog, knipoog ;-)


zondag 24 oktober 2010

22, In een Bos, Wiser (1998)

Warme dranken. Af en toe drink ik koffie (na een copieuze maaltijd op restaurant), warme chocomelk (na te zijn weggewaaid aan zee, met een pannenkoekje of twee erbij), vroeger warme melk (voor het slapengaan, met honing), glühwein (tja, rond Kerstmis zeker) en Oxo (één keer, na een voetbalmatch van de Miniemen van Simikos in de kantine, man dat was slecht, het slechtst gespendeerd bonnetje ever!).

Ik drink vooral veel thee. Al mijn hele leven lang. Bij het ontbijt, bij de boterhammen 's middags, 's avonds in de zetel. En op het werk. Slappe thee op chirokamp. Straffe kost (en liters ervan) tijdens het studeren vroeger. Na het eten. In elk seizoen. Vroeger met twee klontjes suiker, nu volledig suikerloos. Allerlei smaken. Soms met melk, soms met citroen. Af en toe met een koekje. In gezelschap maar meestal alleen. Mijn tasje thee en ik, de relatie die maar blijft duren.

Vandaag zorgden een herfstige boswandeling, een lichte vermoeidheid na een zware uitspatting (zoals het feest van gisteren op de dansboot gecatalogeerd kan worden) en aangenaam gezelschap voor de perfecte omstandigheden om weer eens heel hard van een paar tassen thee te kunnen genieten. Blij kunnen zijn met kleine dingen, de troost spat ervan af ...

Halt! Voor het te melig wordt. Wiser van Buffalo Tom gaat over autumn leaves, jasmine tea, comfort en wisdom en geeft perfect dit gevoel weer. Vind ik toch. James, can you fix me another tea?

vrijdag 22 oktober 2010

34, Antwerpen, 4'33" (1952)

in de reeks: "dit kan ik meespelen op gitaar": 4'33" van John Cage

bekijk het filmpje en luister aandachtig. het nummer klinkt overal anders en nergens hetzelfde.

binnenkort misschien op 1 in de UK hitparade

woensdag 20 oktober 2010

22, Schoten, New Partner (1995)


Ik ben fan van het paleis. En ik dan bedoel ik niet het Antwerpse jeugdtheater, niet het Koninklijk Paleis op de Meir, niet het gebouw in Brussel of Laken maar www.paleis.net in de Lange Koepoortstraat. Volgens de website "puur kledinggenot in een unieke sfeer en aan verrassende prijzen".

Ik stap er steeds met de glimlach binnen omdat:
a) de verkoopsters u gerust laten
b) de winkel heel ruim is
c) de verkoopsters altijd heel lief lachen
d) er steeds meer paskotjes zijn dan shoppers
e) de verkoopsters gepassioneerd over het weer kunnen praten, zó gepassioneerd dat zelfs ik, die normaal niet over het weer praten kán wegens te veel koetje en/of kalfje, vandaag de volgende zin over mijn lippen kreeg "ja, het wordt inderdaad voelbaar kouder buiten" ...

ohja en f) omdat ze coole kleren verkopen volledig naar mijn smaak en betaalbaar, altijd nice

Als u dan toch in de buurt bent dan kan u erna met volle kledingtassen cd's gaan kopen bij FatKat Records (ligt ernaast), een heerlijke White Boy of andere lekkere koffie drinken én de nieuwe Story lezen bij barchoq en verse pasta of lasagna gaan halen bij Terra Sarda. Allemaal binnen een stokworp van mekaar gelegen. Als ik ooit nog eens een dagje vrij heb, ik weet alvast waar naartoe.

En het muziekje vandaag is New Partner van Palace Music (merkt u de subtiele overgang?), in twee versies: de originele en een cover door Tom Barman & Craig Ward. Daar ga ik nu van genieten sé, in de zetel, mét mijne nieuwe jas aan :-)



maandag 18 oktober 2010

34, Antwerpen, I Want The World To Stop (2010)

lied van het moment:

zondag 17 oktober 2010

10, Schoten, Tour de France (1983)


Het Tour de France spel.

Benodigdheden:

- een aantal renners (zie foto)
- een tafelkleed met vierkantenpatroon
- twee dobbelstenen
- een zelfgemaakt officieel TDF boekje (zie foto)
- nummerstickertjes
- een broer








De renners krijgen allemaal een rugnummer zodat we weten wie wie is. U neemt een renner vast en gooit met de twee dobbelstenen. U zet deze renner het gegooide aantal vakjes van het tafelkleed vooruit. U doet zo alle renners zodat iedereen vooruitgaat op het tafelkleed. Onderweg kan u tussenspurten en bergprijzen organiseren. U noteert alles in uw Tour de France boekje. Na een tijdje (best afstemmen met de maaltijden die op dezelfde tafel genomen worden) markeert u de finish. De wedstrijd eindigt wanneer de eerste renner de finish bereikt. U noteert de eindstand als volgt: elk vakje dat de volgende renners achter de winnaar eindigen is 10 seconden, u gooit nog 1x met de dobbelsteen en telt dat aantal seconden erbij. Zo rijdt u ritten na elkaar tot de Tour de France erop zit en de eindstand bekend is (zie tweede foto).

Belangrijk: u geeft onderweg luidop commentaar ("ja, hij demarreert!"). Uw broer mag hierbij helpen ("amai, wat een gat slaat hij daar!"). Als u valsspeelt (door bijvoorbeeld bij een worp van twaalf toch niet die Hollander te nemen maar de Belg) dan houden uw broer en u het stil. Er wordt hoogstens een veelbetekenende blik uitgewisseld.

Zo hebben mijn broer en ik uren en dagen doorgebracht. Plezánt jongens! Later als ik bompa ben en het kinds-zijn opnieuw maatschappelijk gedoogd wordt ga ik dat terug spelen denk ik. Ik kijk er nu al naar uit.



donderdag 14 oktober 2010

18, Antwerpen, Innocent When You Dream (1987)

Het is een tijd voor een verhaaltje met zoveel toevalligheden dat het alleen maar waar kan zijn.

Iedereen heeft ooit wel een docent/leraar/leider/priester gehad waar je, vele jaren later, nog steeds van onder de indruk bent. Bij mij is dat Meneer Hendrickx, mijn docent Engels in het eerste jaar Marketing aan de Sint-Eligius Hogeschool. Hij was toen ongeveer 40, haar kortgeschoren, streng, heel ad rem en onwaarschijnlijk rad van tong. Ik was toen 18, lang haar in een paardenstaart, braaf, heel stil en altijd onwaarschijnlijk hard aan het nadenken voor ik iets zei. Ik had een beetje schrik van hem maar ook veel bewondering.

Op een dag ging de les over de "marketing of movies", als voorbeeld werd "Superman" aangehaald en alles wat erbij komt: product placement, gadgets, campagnes ... Maar Meneer Hendrickx gaf ook aan dat marketing niet voor alle films bestemd is. Zo was hij zwaar onder de indruk van "Smoke" van Wayne Wang, een kleinschalige film die genoeg had met mond-tot-mondreclame.

Mijn broer ging die tijd regelmatig naar de videotheek en ik vroeg hem vanaf die dag telkens om uit te kijken naar Smoke. En na een keer of 23 was het zo ver: hij had 'm gevonden! En wat bleek:

1. het scenario werd geschreven door Paul Auster waar ik toen al een paar boeken van had gelezen en wat sinds de film mijn favoriete auteur is (New York trilogie: lezen!)
2. de film eindigt met een geweldig verhaal met muziek van Tom Waits, waar ik toen al zot van was (zie hieronder)
3. het verhaal speelt zich af in New York, mijn favoriete stad aller tijden (waar ik dringend nog eens naartoe moet)
4. het is een prachtige film, tot op vandaag mijn favoriet aller tijden (dvd kan bij mij ontleend worden)

En betreft Meneer Hendrickx: die vond ik plotsklaps nog fantastischer. Ik denk dat ik doorheen de jaren stiekem wat meer Meneer Hendrickx wilde worden. Hij was een overtuigde jogger/loper wat ik toen nog belachelijk vond maar nu ben ik zelf een verstokte loper. Mijn lang haar is er ook al een tijdje af.

En het strafste van al is: weet je hoe zijn (toen) pasgeboren zoontje heette ... Juist ja, Igor!

Meneer Hendrickx, of mag ik ondertussen al Johan zeggen, this one's for you:

dinsdag 12 oktober 2010

7, Schoten, Alleen Is Maar Alleen (1983)

de eerste ... (deel twee)

Mijn eerste cd was dus x van inxs, met die keuze kan je nog buitenkomen vind ik. Mijn eerste cassetje daarentegen ... ai ai ai.

Vroeger hadden wij thuis de gewoonte om op vrijdag na het school naar den bazaar (GB, later Carrefour) te gaan in Schoten. Heerlijk vond ik dat, ons mama deed dan haar inkopen en ik installeerde mij bij de stripboeken tot het tijd was om naar huis te gaan. Af en toe mocht ik zelfs een stripverhaal kopen.

Op een dag in 1983 wilde ik wel eens meer dan een stripboek en ging ik bij de cassetjes kijken. We hadden thuis zo'n draagbare cassettespeler en ik was de zelf opgenomen (kinder)liedjes-cassetjes beu. Het duurde niet lang voor ik wist wat ik in het winkelkarretje wilde gooien: "Thriller" van Michael Jackson. Dat was in die tijd zowat de stoerste muziek die er was (één van de buurjongetjes speelde steeds "Beat It" keihard tot ons papa eens ging klagen, wauw!). Ik dus zeer voorzichtig naar de mama: "Euhm ... mama kijk eens, mag ik dit hebben?" "Oei, Michael Jackson, nee dat is geen goeie muziek hoor Igor. Kijk hier eens, ze hebben ook Rob De Nijs, we zullen dat wel kopen, ok?"

En ik zei dan maar heel braaf "ok". Tante Christiane was superfan van Rob De Nijs dus zo slecht kon dat toch niet zijn. Vandaar dat "Neerlands Beste - De Mooiste Liedjes van Rob De Nijs" mijn enige echte "eerste" plaat werd. Hierbij opnieuw de vraag: zou ik een ander mens geworden zijn had ons mama mij Michael Jackson laten kopen? Misschien iets minder melancholisch (afgaand op dit nummer), misschien iets donkerder van huid? Wie zal het zeggen?

zondag 10 oktober 2010

Chicago, -9 maanden, How Many More Years (1951)

soms krijg ik de opmerking dat ik heel serieus kan kijken, ze hebben mij ook wel eens een "dark soul" genoemd en blijkbaar heb ik af en toe trekken van Bompa Daems zaliger die heel streng kon zijn voor kinderen en kleinkinderen

misschien heeft het iets te maken met de geest van Howlin' Wolf die in mij ronddwaalt: deze bluesman stierf namelijk op 10 januari 1976, exact 9 maanden voor mijn geboorte ...


donderdag 7 oktober 2010

26, Merksem, Your Song (1970)

Zaterdag trouwen E. en S. Het zal een geweldige dag worden met een spetterend feest 's avonds. Ik wens het mooie koppel een fantastisch leven samen toe. En dat L. nog vele broertjes/zusjes mag krijgen.

Ooit, lang geleden, in een vorig leven waren E. en ik een item. Ze zullen het mij wel vergeven dat ik even terugdenk aan ons "nummer" van toen. Redelijk melig liedje, i know, maar ja, je bent jong enzo en al ...

maandag 4 oktober 2010

20, Schoten, No Surprises (1996)

ik mag tegenwoordig geen winkel meer uitlopen of het alarm gaat af. en nee shopliften is niet mijn nieuwe hobby. het is een groot mysterie. en het heeft te maken met mijn grijze tussenseizoenjas.

in den beginne gebeurde het enkel in de Criee en daar was ik op den duur op afgesteld: ik deed dan wel een andere jas aan als ik daar naartoe ging (of geen jas toen het lang geleden nog eens zomer was in België). maar nu gebeurt het dus overal, vandaag nog in de fnac en in de gb. en altijd die rare gezichten van de mensen en altijd weer mijn uitleg: "tja, ik denk dat er iets mis is met mijn jas". in de gb vandaag stelde de kassierster voor om mij even te controleren "want, dan zijt ge daar ineens vanaf he jongen, want dat moet lastig zijn". mensen die mij op mijn vergevorderde leeftijd "jongen" noemen die moet ik meestal niet maar deze mevrouw ging mijn probleem misschien oplossen dus werkte ik maar mee. ik werpte alvast een verontschuldigende glimlach naar de mensen na mij in de rij die wat langer zouden moeten wachten en waarschijnlijk en masse dachten "dju, weer de foute rij gekozen!"

stond ik daar dus in een volle gb zaventemgewijs met mijn handen in de lucht met dicht tegen mij de vrouw die op bijna handtastelijke wijze met een machientje op zoek ging naar de dader in mijn jas. niets te vinden, natuurlijk ... "amai, das na straf, ik had echtentechtig gedacht hier in de mouw een beveiliging te vinden. oei, ja ik gon dus ni kunnen helpen he."

wie kan mij wel helpen? en zeg niet, een nieuwe jas kopen want het is crisis en ik ben aan het sparen voor nen iPad :)

even geen alarmen meer voor mij:

zondag 3 oktober 2010

33, Niet in Dromenland, Sleepless (2009)

Er zijn vele erge aandoeningen in de wereld maar lijden aan slapeloosheid lijkt mij een goede kanshebber voor de top-10. Dit zeg ik natuurlijk omdat ik zelf een hele slapeloze nacht heb meegemaakt en dat vond ik (duim naar beneden) niet leuk. Ik was nochtans moe genoeg na een verloren nacht (tijdsverschil met USA) en een vlucht met te weinig beenruimte om ook maar 5 minuten de slaap te kunnen vatten. En als ik dan toch begon weg te dommelen dan was er altijd wel iemand die tegen me aan stootte of lawaai maakte of zijn tv-scherm aanzette waardoor ik plotsklaps weer klaarwakker werd. Medepassagiers op een transatlantische vlucht: het zijn mijn vrienden niet.

Dan zou je denken: dat haal je de volgende nacht wel in als je terug in je eigen bedje ligt. Niet dus, ik was zó moe en ik kon toch zó keihard niet slapen. Daarbij kwam dan de jetlag, keelpijn, een verstopte neus en als kers op de taart wat hoofdpijn, doe alles in een blender, goed schudden en het resultaat is: wakker liggen van 11 tot 6. Maar dan écht wakker liggen he. En zo graag willen slapen. Mamaaaaaa!

Al mijn sympathie voor mensen die aan slapeloosheid lijden en die dit regelmatig meemaken. Dat moet de hel zijn.

Nu stop ik met klagen want ondertussen zijn we een nacht verder en wat voor een: na een middagdut (niet dutje dus maar dut) was het een hele slaapvolle nacht: 13 uur aan een stuk gemaft, echt waar. Keelpijn beter, neus wat minder verstopt en hoofdpijn weg. En zo ben ik fysiek weer helemaal klaar om te kunnen gaan ... werken. Vakantie, wat is dat nu alweer? Oeps, sorry, ik ging dus stoppen met klagen ...

Hierbij een mooi liedje!