dinsdag 25 maart 2014

Verhuisd

Beste lezers,

Vanaf nu ben ik te lezen op www.igordaems.com/blog.

Wie wil kan hier grasduinen door de stukjes die ik schreef tussen juli 2010 tot maart 2014. Opmerkingen, vragen, suggesties, ... zijn welkom op www.igordaems.com/contact.

Igor


Only You

Laten we nog eens het spelletje 'zoek de gemeente in de tekstomelet' spelen.

'Waarom een woord met veel letters kiezen voor ons dorp as we er ons met twee letters kunnen vanaf maken?', zeiden de stichters van As in Limburg in een of ander gezegend jaar.

Nu we toch in As zijn, daar waren wij met Chiro Antoontje ergens in de jaren negentig op bivak. Ongeveer halverwege dat kamp riepen wij iedereen samen. Jong en oud verzamelde zich in kleermakerszit op de zanderige ondergrond van de kampplaats. We keken naar boven en zagen onze chirovlag flauw wapperen in een zomerse wind. De leider die voor de zangstonde-opdracht aangeduid was, zocht twee vrijwilligers om een aantal flappen tekst omhoog te houden. Op de achterkant van een rol behangpapier had hij de vorige avond nog snel en uit het hoofd een songtekst genoteerd. Met een stok, die hij een dag eerder in het bos had geselecteerd tijdens een spel waarbij hij op een post stond waar om de tien minuten een groepje kinderen een opdracht kwam doen in ruil voor levens in de vorm van letterkoekjes, wees hij naar de titel. De groep las: 'Only You'.



Het was het hoogtepunt van het kamp. Het duurde even voor iedereen met het lied weg was maar op de kampvuuravond konden zelfs de allerkleinsten vrolijk de pada-pada's meezingen. Kippenvel alom. Niet te begrijpen voor wie er niet bij was.

'Only you' was van The Flying Pickets, daar was ik jarenlang van overtuigd. Ik kocht zelfs de 'Best Of' van deze a-capella groep. Niet doen overigens. Weggegooid geld.

Een slordige 18 jaar later blijkt dat 'Only you' helemaal niet origineel van The Flying Pickets is. Dat had ik kunnen weten, aangezien de andere nummers van die 'Best Of' titels hadden als 'Space Oddity' en 'Get Off My Cloud', duidelijk covers dus.

De componist blijkt ene Vince Clarke te zijn. En nu komt het, dames en heren. Die Clarke is de ene helft (de helft met het skinheadkapsel die niet zingt) van Erasure en die Clarke vormde daarvoor samen met Alison Moyet Yazoo. Ik weet het, daarmee heb ik gewoonweg drie 'eighties'-monumenten in één zin samengebald. Draai 'Sometimes', 'Is This Love' en 'Situation' achter mekaar en u begrijpt wat ik bedoel.

De oorspronkelijke uitvoerder van het beste kampvuurnummer aller tijden blijkt Yazoo te zijn. De schok van de week.

(Op Alison Moyet ben ik in 1987 kei verliefd geweest omdat in de Joepie stond dat ze wel eens naakt door haar huis durfde lopen. Die liefde duurde tot een volle week. In de volgende Joepie stond een duidelijke foto van haar.)

(Vince Clarke was een van de eerste Britse artiesten die openlijk homo durfde te zijn. In 1987 had ik dat niet door. Ik keek recent naar de videoclip van 'Sometimes' van 'Erasure'. Nu zie ik het.)

Wie doet er mee met deze zangstonde?  1, 2, 3 ...




zaterdag 15 maart 2014

De 0110 voor de arthouse cinema


Intiemer zag ik ze nooit, de helden van dEUS. Twintig jaar na het uitbrengen van Worst Case Scenario speelde ze een verrassingsoptreden in de vernieuwde Cartoon's. Dat trucje hadden ze al eens opgevoerd: in 1995 stond 'The Royal Wallonian Jazz Research Institute' in het café van de filmzaal. Alleen insiders wisten dat onder die prachtige groepsnaam de mannen van dEUS af en toe try-outs deden.

De omstandigheden zaten helemaal mee. Aan de toog van het vernieuwde café van Cartoon's smaakte de pintjes heerlijk, terwijl de ene na de andere rockster uit Antwerpen en omstreken het zaaltje binnenkwam. Bekende rockjournalisten waren er ook en managers en bekende fotografen ... dEUS in een café zien spelen is een geweldig voorrecht. Ook al speelden ze 'maar' 13 nummers, het was genieten van begin tot eind: van 'Sun Ra' tot 'Roses'.

Maar waarom stonden ze daar eigenlijk? Cartoon's, de bekende arthouse cinema in centrum Antwerpen, ging enkele maanden geleden failliet. De Belgische Lumière groep en het Nederlandse Wild Bunch boden zich aan als nieuwe uitbaters en vernieuwden de zaal en het café. In het nieuwe concept zullen er op donderdag concerten georganiseerd worden. Worden nu al aangekondigd: schoon volk als Bed Rugs en The Hickey Underworld. En dEUS gaf dus de aftrap, gratis en voor niets.

Profiteer ervan, zou ik zeggen. Steun die kleine bioscopen, ze kunnen het gebruiken. Laat Kinepolis en UGC eens een keer links liggen en ga naar een voorstelling in Cartoon's of in Filmhuis De Klappei waar je gewoon je koffie of trappist mee de zaal in mag nemen. Of nog lokaler (voor ons dan toch): cinema Rix in Deurne. Het is goedkoper, gezelliger en laten we wel wezen, ook gewoon cooler. Waar wacht u nog op?

dEUS / Nothing Really Ends:







zondag 9 maart 2014

Gedicht voor haar

Liefde - Bastenaken - Liefde

ik mag mee in haar wiel
zij beneemt de adem 
we schakelen een tand bij
onze blikken vol blozen, sterren en rozen

als ik val is het op haar
zij trekt mijn truitje recht
we spurten onze zorgen de berm in
onze voorsprong groeit als kool

ik dans haar de helling omhoog
zij slaat de wind knock-out 
we denken in ons, een waaier van geluk
met onze handen op elkaars hart, onze ogen dialogen

als liefdeswinnaars komen we over de meet
we glimlachen de omgeving blij
onze krant titelt hemelsbreed:

‘de mooiste solo is die met je liefje aan je zij’


En het lied van het moment: 

Sharon Van Etten / Taking Chances:


donderdag 20 februari 2014

Day One in Café Mombasa

Snel nog gezellig een pintje gaan drinken in de Mombasa, dat was het plan gisterenavond. Het werd nog gezelliger dan verwacht. Rond middernacht verscheen Day One plots op het podium. U weet wel, die met die maskers van Eurosong. Nu kan mij dat hele Eurosonggedoe normaal gezien geen bal schelen. Maar mijn cafégenoot en ik raakten in gesprek met een freelance fotograaf op leeftijd (laten we hem Jean noemen) die getipt was om daar te zijn. Langzaam geraakte ik geïntrigeerd. Niet in de muziek (ze playbackten trouwens in de Mombasa), niet in het gedoe er rond (alles werd gefilmd, waarschijnlijk voor de uitzending van komende zondag) maar wel in de identiteit van de zangeres. Dat schijnt een bekende te zijn ...



Jean kent haar en heeft ons enkele tips gegeven. Ik ga daar nog even over nadenken en in mijn volgend blogpost doe ik een gefundeerde gok, beloofd. Of kan iemand aan de hand van mijn foto's raden wie het is?


Day One / Nocturne:


donderdag 13 februari 2014

Drie minuten politieke moed

Caïro, Egypte. Straks Antwerpen, België? 

Het licht springt voor mijn ogen op rood. Ik rem tot ik stilsta en zet voet aan de grond. Terwijl ik wacht tot het groen wordt ben ik getuige van de dagelijkse show aan het kruispunt aan het Sportpaleis. Film het vanuit een luchtballon, speel het versneld af en je ziet een mierenkolonie van de chaotische soort. Maar in tegenstelling tot mieren werken de voertuigen op het kruispunt niet samen. Auto's rijden nog snel door het rood om dan stil te staan op het midden van het kruispunt. Ondertussen is het groen voor de vrachtwagens die de Ring willen oprijden maar niet kunnen. Ze beginnen erop los te toeteren. De auto die de doorgang blokkeert antwoordt met een lange toeter die duidelijk zachter en verwijfder klinkt. De vrachtwagenchauffeur die vooraan staat vindt een speciaal knopje want nu klinkt er een toeter nog luider dan alle voorgaande. Buurtbewoners kunnen niet anders denken dan dat er een cruiseschip vertrekt vanuit het nabijgelegen Lobroekdok, mocht dat al kunnen.

Ik sla dit entertainende tafereel niet alleen gade. Voor mij staat een collega fietser die grote ogen trekt, naar mij kijkt en 'amai' zegt. De automobilisten op het kruispunt geraken stilaan uit hun impasse maar blijven kabaal maken. Voor de tweede vrachtwagen in de rij is het te laat. Hij staat opnieuw voor het rood. Hij reageert door ... luid te toeteren. Mijn collega fietser lacht naar mij en zegt 'toch chance dat wij kunnen fietsen, he'. Hij steekt zijn arm revolutionair de lucht in alvorens verder te fietsen want het is eindelijk groen voor ons.

Hebben we een revolutie nodig? Ik denk het wel. Ik weet dat ik makkelijk praten heb. Het gaat inderdaad om mijn backyard. Maar ook die van 69.999 andere Antwerpenaren. En ik heb geen auto nodig om naar het werk te rijden. Maar hoe gaan we anders die hoeveelheid gemotoriseerde voertuigen op onze wegen verkleinen? Want we zijn het er toch over eens dat er teveel zijn? Er zijn oplossingen hoor. Rekeningrijden, iemand? Het doorgaand verkeer verder van de stad laten rijden, iemand? Het doorgaand verkeer door een tunnel laten rijden, iemand?

Het draait volgens De Grote Studie blijkbaar om drie minuten. Dat is exact de tijd die de tweede vrachtwagenchauffeur tot zijn grote ergernis kwijt was aan het kruispunt. Het is de tijd van de perfecte popsingle. En volgens mij is het ook de tijd die een commissie van experts nodig heeft om te besluiten dat we verkeerd bezig zijn. Ik wens de politiek drie minuten 'politieke spelletjes'-loze moed toe.



Cradle of Filth in Ruddervoorde



In 1997 reden klasgenoot Bart en ik op een doordeweekse winterdag in een klein autootje helemaal naar Ruddervoorde. We gingen daar diep in West-Vlaanderen niet op zoek naar de varkensgriep, want daar stond Ruddervoorde toen om bekend, we gingen naar een optreden van Cradle of Filth in de zaal 'The Rock Temple'. 'Cradle of wat?' hoor ik je denken. Wel, dat is een groep die death metal van de bovenste plank speelt.

Ik beken, ik was ooit een metalhead. Met accessoires zoals lang haar, combats en een legerbroek. In jeugdhuis Kaddish in Schoten hield de DJ elke zaterdag een metaluurtje en daar maakten wij, andere metalfans en ik, dankbaar gebruik van om ons een stijve nek te headbangen. Luchtgitaar leerde ik daar ook spelen op vrolijke deuntjes van Obituary, Gorefest en Cannibal Corpse. Meisjes versieren hoorde er om de een of andere bizarre reden niet bij.

Op mijn toenmalige boekentas stond in grote letters geschreven: 'Metaal Is Meer'. Dat die slogan eigenlijk de leuze was van de beroepsopleiding metaal, dat kwam ik pas veel later te weten.

Hoe word je in hemelsnaam metalfan? Ik kan het best schematisch voorstellen:

INXS --> Guns 'N Roses --> Faith No More --> Rage Against The Machine --> Therapy? --> Metallica --> Clawfinger --> Sepultura --> Biohazard --> Pantera --> en ga zo maar door.

Gelukkig schudde een wilde bende uit Antwerpen me in 1994 wakker met Suds & Soda en werd ik in een totaal andere muzikale richting gesleurd.

Maar in 1997 was ik toch nog fan genoeg om Cradle of Filth live te gaan zien. Een jaar later speelde dezelfde groep in Hof Ter Lo. Een cirkel kan niet ronder gemaakt worden: aanstaande zondag speelt Cradle of Filth in Trix, het vroegere Hof Ter Lo.

Waarschuwing: niet voor gevoelige luisteraars.

Cradle of Filth / To Eve The Art of Witchcraft: